• Mail: info@veertienkusjes.nl

Het was te mooi om waar te zijn… het vervolg

800 600 Veertienkusjes
Het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Ik zat op een enorme roze wolk. Ik wilde dat dit nooit meer over zou gaan. Toch veranderde het….

img_0020

Ik werd wakker de volgende dag na onze eerste date. Ik was meerdere keren wakker geworden van de vlinders in mijn buik. Toen de wekker ging was ik echter verre van moe. Ik sprong uit bed en liep de hele ochtend met een grote glimlach rond. Ik las een berichtje van hem: ‘Ik wil je zien!’. Glimlach voor de rest van de dag was gegarandeerd.

Ik wilde verder bouwen

We spraken nog een paar keer af voor mijn vakantie. Ik vertrok met mijn moeder en kinderen met een dubbel gevoel naar Turkije. Ik had enorm uitgekeken naar deze vakantie, maar ging ‘hem’ nu al enorm missen. Ik kreeg voor elke dag een kaartje mee en we belden bijna dagelijks.

Ik had zin om weer naar huis te gaan en verder te gaan bouwen. Ik kon niet geloven dat ik me ooit nog weer zo kon voelen. Ik zat echt op een enorme roze wolk.

De weken die volgden deden we alleen maar leuke dingen. Als hij de kinderen had, zagen we elkaar niet. We konden niet wachten om elkaar voor de stellen aan de kids en tijdens onze afspraakjes fantaseerden we daar regelmatig over.

Daar ging mijn regel!

Ik had van tevoren heel stellig gezegd: ‘mijn kids stel ik pas aan iemand voor na een half jaar’. Een half jaar?! Van verliefd ga je rare dingen doen. Onrustig slapen, niet eten, maar vooral handelen vanuit gevoel. En dus lijken regels en afspraken ineens niet meer belangrijk.

Het was prachtig weer en ik stond op het punt om nog even wat te gaan drinken met de kinderen op het strand. Natuurlijk waren we al de hele dag aan het appen en was hij de eerste die ik over mijn plannen vertelde. Hij stelde voor om ook te gaan en het voor te doen als een toevallige ontmoeting. Daar ging mijn regel!

Een spontane, toevallige ontmoeting…

Zo gezegd, zo gedaan. Ik liep het strand op en daar zat hij met zijn meiden. Ik keek zijn richting op en meteen schoten ze alle kanten op….die vlinders. Ik nam plaats naast hem en terwijl we stilletjes naast elkaar zaten maakten onze kinderen contact. Ik wilde hem zo graag aanraken! Heel voorzichtig begonnen we een beetje te kletsen en na tien minuten waren we alles om ons heen vergeten. We hadden niet eens meer in de gaten dat onze kinderen elkaar helemaal hadden gevonden.

img_0012

Onderweg naar de auto zei Isa: ‘Mam, jullie hadden het zo leuk! Is dat niet een leuke man voor je?’ ‘Je moest eens weten Isa. Je moest eens weten!’, dacht ik terwijl ik haar glimlachend aankeek. Isa wilde ook niets liever dan haar moeder weer zien lachen in plaats van huilen.

De weken die volgden ondernamen we steeds meer dingen met de kinderen erbij. Een paar weken ging dat heel goed en leek het allemaal te mooi om waar te zijn.

Je bent papa zeker vergeten?

Dat was het ook… De oudste twee kregen steeds vaker ruzie om de kleinste dingen en Isa was steeds boos op me als ik in haar ogen zijn meiden meer aandacht schonk. Ze vond hem ineens niet zo leuk meer en vertelde me steeds vaker dat ze liever met z’n drieΓ«n wilde zijn. Ze schreeuwde naar me dat ik ‘papa’ was vergeten. Ze verlangde naar haar oude leventje met haar vader.

Het samenzijn werd steeds korter en de momenten dat onze kinderen het leuk hadden, steeds schaarser.

Kwestie van wennen, dacht ik al die tijd, maar na twee maanden werd het alleen maar erger. De enorme roze wolk was er niet meer en hoe harder ik probeerde, hoe slechter het ging. We kwamen op een punt dat hij liever weer dingen alleen ging ondernemen met zijn kinderen.

Hoe dit verder afliep? Lees binnenkort het vervolg. Heb je vragen of wil je hierover meepraten, stuur dan een reactie.




  • 3

Leave a Reply

Your email address will not be published.