• Mail: info@veertienkusjes.nl

Mooi, mooier, mooist

748 800 Veertienkusjes

De arts kwam binnen en draaide er niet omheen. ‘ Dennis, we kunnen niets meer voor je doen…. De tumor is zo explosief gegroeid. We gaan ervoor zorgen dat je de laatste paar dagen geen pijn meer zult hebben.’ Aan het eind van het gesprek vroeg hij: ‘Waar wil je sterven? Hier in het ziekenhuis of wil je naar huis?’ Het was namelijk nog een kwestie van dagen. Zonder enige twijfel zei Dennis: ‘Ik wil naar huis’. En dus gingen we diezelfde middag naar huis en namen we afscheid van de liefste verpleging die je maar kunt wensen.

Thuis pakte ik voor de zoveelste keer mijn notitieblok erbij. Ik had ‘m speciaal gekocht om een draaiboek te kunnen maken van de uitvaart. De bladzijden waren nog blanco. We hadden het boekje er regelmatig bijgepakt. Dan keken we elkaar aan, lachten en zeiden: ‘Kom, we gaan lekker naar het strand’. Want, waarom zouden we ons bezig houden met de dood als we leuke dingen kunnen doen? Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat we die beslissing keer op keer maakten.

Nu was het toch echt tijd om wat dingen te gaan noteren. Leuke dingen konden we niet meer doen. Dennis lag op bed en was zelfs nauwelijks nog aanspreekbaar. Een uur later waren we niet verder dan:
Kane – love over healing
Bob Marley – three little birds
Begraven – simpele kist – kinderen schilderen
Met de rouwauto langs het strand in Egmond aan Zee
Champagne bij de condoleance

Natuurlijk hadden we er regelmatig over gesproken en wist ik wel ongeveer hoe hij het wilde hebben, maar tot een gedetailleerd draaiboek zijn we nooit gekomen. Ik legde het notitieblok weg en wist dat de blanco pagina’s zich de dagen na het overlijden wel zouden vullen.

Op 14 september 2012 in de ochtend blies Dennis zijn laatste adem uit…

De volgende dag waren de eerste pagina’s van het notitieblok gevuld en bracht Nathalie van Charon Uitvaartbegeleiding een simpele houten kist naar binnen. Mijn vriendin die een hoop praktische zaken van me overnam bracht een mandje met kwasten, verf, glitters en stickers. Ze had overal aan gedacht.
Vol enthousiasme begonnen de kinderen de volgende ochtend aan hun kunstwerk. Stijn schilderde een rode rand om de deksel met uiterste precisie. Hij nam zijn taak heel serieus. Met het puntje van zijn tong naar buiten schilderde hij het randje tot er geen hout meer te zien was. 
Isa hield zich bezig met de bovenkant. Ze schilderde bloemen, vlinders en hartjes. Het moest een blije kist worden. Ook zij was niet te stoppen en haalde alles uit de kast. Diezelfde middag was er al geen sprake meer van een saaie houten kist. De kist was vrolijk met felle kleuren en prachtige tekeningen. Ik schilderde een groot rood hart samen met Isa en schreef de tekst ‘Mooi, Mooier, Mooist’ op de bovenkant. Die drie woorden omschrijven alles. Het omschrijft hoe Dennis was, hoe ons leven met hem was, hoe de kist was…alles.

Al die tijd lag Dennis opgebaard naast de kist. Vredig met zelfs een lichte glimlach. Het was niet eng of ongemakkelijk om hem om ons heen te hebben. Het was juist fijn en ook de kinderen bleken het juist heel prettig te vinden. Tijdens het schilderen liepen ze regelmatig even naar hem toe om hem een kusje te geven en Isa vroeg hem af en toe: ‘Vind je de kist mooi worden papa?’. Stijn trok steeds het doek om de koeling een weg om de werking ervan te bekijken. Hij vond het mega interessant.

Een paar weken voor het overlijden liet ik een tatoeage plaatsen op de binnenkant van mijn pols. Een oneindig teken in de vorm van een D met aan het uiteinde een hartje. Onze beste vrienden namen contact op met de tatoeëerder en lieten eenzelfde tatoeage ontwerpen met de letter E. Ze brachten een grote sticker daarvan. De sticker kreeg een prominente plek op de kist.

Dennis droeg ons op handen. Als je in zijn hart zat, dan ging hij voor je door het vuur. Een echte vriend. Nu was het moment dat wij hem op handen gingen dragen.
Zijn beste vrienden kwamen langs en plaatsten met verf een handafdruk aan de zijkant van de kist met een laatste groet. Mijn handen en die van de kinderen kwamen aan de voorkant. Rondom de kist stonden al onze handafdrukken en vanaf dit moment zal hij altijd door ons op handen worden gedragen.

De kist was klaar. Het was verre van een simpele houten kist.

De kist was mooi, mooier, mooist…

  • 1
1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.