• Mail: info@veertienkusjes.nl

Ik mis zelfs de geur van zijn zweetsokken

600 800 Veertienkusjes
De eerste weken na het overlijden rook het hele huis nog naar Dennis. De herinneringen waren nog zo levendig. Ik wilde er alles aan doen om dat zo te houden.

p5250018
Zijn pyjamashirt lag nog onder zijn kussen en zijn kussensloop had ik nog niet gewassen, zijn jas hing aan de kapstok, zijn schoenen stonden in de gang en zijn tas stond naast de tafel. ’s-Avonds, als ik de kinderen op bed had gelegd, trok ik vaak zijn joggingbroek en zijn lievelingsvest aan. Dan kroop ik niet op bank waar ik zo graag zat, maar op de stoel. De stoel waar Dennis altijd zat. Schuin met zijn benen over de leuning. Ik snap nog steeds niet hoe hij daar lekker kon zitten. Na een uur had ik geen gevoel meer in mijn benen en stond de leuning de rest van de avond in mijn bovenbenen gedrukt. Zijn geur zat in zijn kleding en door op zijn plekje te zitten, was ik even heel dichtbij hem.

Ik liet zelfs de auto afslaan om zijn stem te kunnen horen

Ik ging ook graag weg met de auto. Zijn auto. Althans, de auto van zijn werkgever. Ik mocht er nog een paar weken in rijden om niet gelijk overal afstand van te moeten doen. Als ik de sleutel in het contact deed hoorde ik zijn stem. ‘Dennis verbonden…’ Ik liet regelmatig bij het stoplicht even de auto afslaan, zodat ik weer opnieuw zijn stem hoorde. Ook belde ik hem regelmatig. Ik kan zijn telefoonnummer nog steeds dromen. Ik las al zijn whatsapps, zijn tweets en Facebookposts keer op keer. Zijn stem zat in mijn geheugen gegrift en door ‘m steeds weer te horen leek hij zo dichtbij.

img_4611

Midden in de nacht werd ik vaak verschrikt wakker. Dan schoot ik overeind. Waar je dan normaal gerustgesteld wordt bij de gedachte dat het een droom was, had ik dat andersom. Ik had toch wel gedroomd? Hij was toch niet echt dood? De harde werkelijkheid sloeg in als een bom. Elke nacht weer. Ik werd weer rustig door op zijn kussen te gaan liggen en aan zijn pyjamashirt te ruiken. Wat rook hij toch lekker!

Ik miste zelfs de geur van zijn zweetsokken!

Nu vier jaar later zijn al die tastbare dingen langzaam verdwenen. Zijn auto en telefoon leverde ik na een aantal weken in bij zijn werkgever. Nooit meer zijn stem horen als ik hem belde. Ik heb het nog een keertje geprobeerd, maar kreeg ineens iemand aan de telefoon. Ook de foto bij zijn whatsapp-berichten veranderde al snel naar een foto van iemand met een bos wilde krullen. Niet meer ‘mijn’ Dennis.
De geur verdween langzaam uit zijn pyjamashirt en kussensloop en ik besloot ze na een tijdje toch maar te wassen. Ook zijn jas en schoenen verdwenen naar zolder. Alles wat overbleef waren foto’s en herinneringen. Nu miste ik zelfs de geur van zijn zweetsokken!

Ik wilde zo graag vasthouden aan de geur van Dennis. Zo lang mogelijk. Nu ben ik het kwijt. Ik weet niet meer hoe hij rook of hoe hij voelde. Hoe klonk zijn lach ook al weer en wat zei hij altijd voor het slapen gaan?

De gang ligt nu bezaaid met mijn schoenen en aan de kapstok hangen jasjes en vestjes. Er staat één koffiekopje op het aanrecht en zijn stroopwafels hebben plaatsgemaakt voor mueslirepen.

Ik probeer te slapen. Mijn dekbed ruikt naar bloemen en onder mijn kussen ligt enkel mijn eigen hemdje. Ik hoop dat ik over ‘hem’ droom. Dan ben ik heel even dichtbij hem. Kan ik hem voelen en ruiken en even vergeten dat hij echt nooit meer terug komt….




  • 0

Leave a Reply

Your email address will not be published.