• Mail: info@veertienkusjes.nl

Liefdesverdriet en rouw

800 669 Veertienkusjes

Dan ben je 32 jaar en word je ineens weduwe. Dan is het helemaal niet zo raar dat je na een paar jaar toch weer iemand tegenkomt waar je verliefd op wordt. En dat overkwam mij ook. Ik liep diegene dan niet specifiek tegen het lijf, maar hielp het lot een handje door gebruik te maken van het internet. Maar toch, ik werd verliefd. En het was wederzijds. Ik liep op wolken. Wat had ik dit gevoel gemist. Vlinders in mijn buik en de hele dag liep ik met een enorme glimlach rond.

Toch was het allemaal niet makkelijk. Van tevoren dacht ik dat dat allemaal te maken zou hebben met schuldgevoel. Ik dacht dat ik zou vergelijken, maar dat was helemaal niet het geval. Het was met name lastig omdat we allebei al een leven met een ander achter de rug hadden die ons had gevormd. Onze tandwielen moesten nog goed in elkaar gaan draaien. Wel had ik verwacht dat ik verder zou kunnen met het leven dat ik had. Tja, kwam ik daar even van de koude kermis thuis zeg! Allebei een gezin met verplichtingen, werk, een sociaal leven…. Er moesten afspraken gemaakt worden, agenda’s getrokken en rekening gehouden worden met kinderen die aan elkaar moesten wennen. Ondanks dat was er gelukkig voldoende tijd voor leuke avondjes en mini vakanties.

Toch kwam er deze week een eind aan een relatie van 10 maanden. Een verstandige keuze, maar dat zegt mijn verstand…
Dan het gevoel…

Ik leek wel een puber toen ik verliefd was. Nu het over is lijk ik ook wel weer een puber. Ik ben verdrietig en huil mezelf weer in slaap.

Met de liefdesverdriet ben ik ook weer in een stukje rouw terecht gekomen. Het gemis in het algemeen. Niet meer even je ei kwijt kunnen als je een rotdag hebt gehad op je werk, een leuke gebeurtenis delen of gewoon tegen elkaar aan liggen op de bank.
Maar, ik laat me niet uit het veld slaan en besloot vandaag met de kinderen naar Schoorl te gaan. Lekker chillen op het terras terwijl de kinderen spelen in het zand. De omstandigheden waren perfect! Stralend zonnetje, lachende kinderen en blije mensen. Toch vond ik het lastig om ervan te genieten. Al die gelukkige gezinnen, stelletjes die proosten op het leven terwijl de kinderen elkaar ingraven in het zand. Ik was zelfs jaloers op het ruziemakende stel achter mij. Ik proost vandaag op de vrijheid. Het is bevrijdingsdag, maar de vrijheid heeft vandaag een dubbele lading.

Thuis pak ik mijn laptop en open ik de brief die Dennis mij schreef voor zijn overlijden.

Es, als je over een jaar of tien iemand tegenkomt die jou laat lachen en goed is voor de kinderen, laat het dan niet schieten. Ik wil niets liever dan jou weer te zien stralen. Dat verdien je!”

Misschien heeft hij gelijk en is het te vroeg. Eén ding is zeker. De komende tijd ga ik proberen gelukkig te zijn met mijn kinderen. En niet alleen de buitenkant, maar écht gelukkig! En dan hopelijk over een jaar of zes ontmoet ik diegene die mij laat stralen en dan weet ik: ‘dit bedoelde Dennis’.

Nu laat ik mijn tranen nog even vloeien. De liefdesverdriet en rouw. Het mag nog even….

  • 3
2 comments
  • dorotique
    REPLY

    heb ‘t zelfde meegemaakt dus weet nú dat ik het weer kan…verliefd worden. heb ook nu de ervaring van een liefde verliezen door de dood en een van scheiding dus. na opnieuw alle rouw en verdriet ben ik sterker uit de strijd gekomen en vertrouw op mezelf en dat hoor ik jou ook doen. toitoitoi

Leave a Reply

Your email address will not be published.