• Mail: info@veertienkusjes.nl

Het meest idyllische strand van Ibiza

800 600 Veertienkusjes

Met mijn kopje koffie neem ik plaats op de veranda. In de verte zie ik de ochtendmist wegtrekken en komt het eiland Formentera langzaam tevoorschijn. De vogels fluiten en her en der hoor ik het ritselen van de struiken als er een hagedis tevoorschijn komt. Er blaast een zacht briesje die de windgong laat bewegen. Rustige klanken die perfect passen bij deze sfeer.

Het huis dat we uitkozen op Airbnb was precies wat we zochten. De drukte zoeken we zelf wel op.

Altijd op zoek naar beter en mooier

Na het ontbijt vertrekken we in ons scheurmonster op zoek naar de meest idyllische plekjes. De gehuurde auto is top. We telden het aantal wijntjes dat we konden bestellen van het verschil tussen de C3 en de cabrio en de keuze was snel gemaakt. Het werd de Citroën C3. De beat van Mambo Radio klinkt door de speakers als we de weg langs de kust afrijden.

De borden waar de stranden op aangegeven worden slaan we over. We zoeken naar die kleine houten bordjes met pijlen om ons naar een verborgen strand te brengen.

We hebben drie standjes gezien als het al bijna twee uur is. We zijn allebei kritisch en altijd op zoek naar beter en mooier. Ik vraag me af of deze eigenschap ons naar een mooi plekje brengt of we moeten spreken van een verloren dag.

Net als ik denk dat we terug moeten komen we in een bocht een klein bord tegen waar op staat: ‘Cala d’en Serra’. De weg wordt steeds slechter en ik moet mijn best doen om de gaten te ontwijken zonder van de weg te raken. We klimmen nog steeds en na iedere bocht verwacht ik uitzicht op een mooi strand. Steeds word ik verrast door weer een stuk weg met in de verte een scherpe bocht.

Naast me zit Trudi die enthousiast gilt van herkenning. Elf jaar geleden was ze op Ibiza en ze meent zich het strand te herinneren.

Door jetset gecreëerde illusie

We hebben al een lange tijd geen auto meer gezien en de weg begint nu echt slecht te worden. Ik red nog maar net de 30 kilometer per uur als ineens het asfalt stopt. We vervolgen onze weg stapvoets op losliggende stenen en zand. De gaten in de weg worden groter.

Moeten we wel verder? Net als we elkaar aankijken met dezelfde vraag zien we een rij auto’s langs de kant van de weg staan. We parkeren onze auto erachter en vervolgen onze weg te voet. Verderop kan ik al een stukje zee zien over de richel. Donkerblauw water met grote stukken helder lichtblauw ertussen. Er ligt een catamaran te dobberen in de baai. Ik sta bij de richel en kijk naar beneden en kan niet anders dan gillen. Trudi loopt nog een paar meter achter me en lacht om mijn reactie. Dit is werkelijk het mooiste strand dat ik ooit heb gezien. En ik maar denken dat Ibiza een door jetset gecreëerde illusie was. Het is echt en het is adembenemend mooi.

Wat is dit gaaf!!!

Beneden zie ik een paar auto’s staan. “Zie je die auto’s?”, vraag ik aan Trudi. Zuchtend kijkt ze me aan. Ze weet inmiddels hoe ik ben en gaat met tegenzin de auto in. Voorzichtig vraagt ze nog: “Zullen we het laatste stuk echt niet gaan lopen?” Te laat. Ik heb de auto al gestart en hard schuddend rijden we stapvoets naar beneden. Eenmaal geparkeerd gil ik het nog een keer uit: “Wat is dit gaaf!!”

De rest van de dag wanen we ons in een sprookje. Even denk ik terug aan mijn huwelijksreis naar Thailand en het strand van Ko Samuï. Het prachtige bounty-eiland. Nee, dit is mijn nieuwe favoriet. Op 2,5 uur vliegen ligt het meest idyllische plekje dat ik ooit heb gezien.

En dat te bedenken dat we slechts op dag 2 van onze vakantie zitten…



  • 2

Leave a Reply

Your email address will not be published.