• Mail: info@veertienkusjes.nl

Gamefreak gezocht

648 467 Veertienkusjes

Mijn kinderen zijn niet zo van het gamen. Je ziet ze zelden achter de computer zitten en gametijd instellen is hier dan ook absoluut niet aan de orde. Ze hebben ooit allebei een tablet gekregen met als doel een relaxte autorit naar Oostenrijk. De tablets liggen al maanden onaangeroerd in de kast. Af en toe zeg ik zelfs: ‘pak anders even de tablet?’.

Hun vader was een echte gamefanaat. Bijna dagelijks speelde hij Fifa of een of ander schietspelletje.

Zoals een alleenstaande vader leert vlechten, wilde ik mij eens gaan verdiepen in het gamen om mijn kinderen dit bij te brengen. Ik haalde de Xbox uit het stof en zocht een geschikt spel. Dat was nog niet zo makkelijk, want de meeste waren of te moeilijk of te gewelddadig. Ik kocht een nieuw spel en kwam erachter dat er maar weinig geschikte spellen waren voor de leeftijd van mijn kids. Vol goede moed stopte ik het schijfje in de Xbox en probeerde ‘m aan de praat te krijgen. Natuurlijk deed ie het niet gelijk. Gefrustreerd trok ik de kast naar voren en wat ik daar aantrof was een wirwar van snoeren. Dikke, dunne, grijze, witte en zwarte. Allemaal kwamen ze uit het gat aan de achterkant van de kast. Ik trok aan een snoer en er kwam een hele bulk naar boven. De moed zakte me in de schoenen. Ik moest dus eerst alle snoeren ontknopen en daarna uitvogelen waar ze voor dienden. Ik heb hier toch geen verstand van?! Na een uur puzzelen trok ik de Xbox uit de kast, stapte in de auto en kwam niet veel later terug met een Wii U. Dat moest de oplossing zijn. De kinderen van mijn vrienden zag ik ook vaak op de Wii spelen. Helemaal alleen. Als zij dat konden, dan moest mij dat toch ook lukken?

Het installeren was een eitje. Toen moest ik de controllers synchroniseren. Of zoals men dat in de gamewereld zegt: syncen….Yeah!!! Je had een controller en een gamepad en als ik de gamepad aanvinkte kon ik niets meer op de tv zien. Wilde ik een spel starten met de controller sprong ie weer over op de gamepad. Gek werd ik ervan!! Er zat niets anders op om het zoontje van mijn vriendin om uitleg te vragen… Au!!!

Eindelijk we konden gamen. Ik merkte dat ik toch wat minder geduld heb dan ik dacht. Ik kreeg het niet voor elkaar. A voor lopen, B voor springen, A en B samen was rennen. Dan had je nog een knop om te kunnen schieten. En het beste was om rennend te schieten. AAAAA!!!! Veel teveel knoppen!!! Teveel combinaties. Binnen no-time gaf ik de controller aan de kinderen. ‘ Jongens, ga je gang…. Ik kan dit niet…’ Daar ging mijn goede voornemen. Mijn dochter lijkt op mij. Dat kreeg ik na vijf minuten bevestigd toen ik een controller door de huiskamer zal vliegen. De jongste heeft het geduld van zijn vader en kon zich er wel een uurtje mee vermaken. Soms komen er vriendjes over de vloer die thuis wel een handige gamepapa hebben en dan spelen ze een tijdje op de Wii. De rest van de tijd…. je raadt het al… staat ie onaangeroerd in de kast.

Dus, gamepapa’s van Nederland, ongeduldige niet-game-minded moeder vraagt uitleg van max 10 minuten om de Wii U onder de knie te krijgen.

  • 0
1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.