• Mail: info@veertienkusjes.nl

Een bezoekje aan het graf

600 800 Veertienkusjes

img_8650

Het is de laatste keer dat ik je mooi beschilderde kist zie. Met dikke touwen laten je vader, je broer, mijn vader, en je vrienden je zakken de diepte in. Als iedereen je een laatste groet heeft gegeven en een roos heeft achtergelaten op je kist sta ik daar met de kinderen. We staren voor de laatste keer naar je kist. Ik wil niet weglopen, want als ik wegloop weet ik dat ik nooit meer zo dichtbij je kan zijn als nu….

Het is de dag na de uitvaart en als ik wakker word na een slechte nacht wil ik maar één ding. Snel naar de begraafplaats. Ik wil zien of het echt zo is. Of we je echt hebben begraven gisteren. Ik wil de bloemen ruiken en de linten ophalen. Nog voordat de begraafplaats is geopend sta ik voor het hek. Mijn hart bonst in mijn keel en elke minuut dat het hek dichtblijft lijkt een eeuwigheid te duren.

Ik voel de rust…

Ik voel de rust als ik bij het graf sta. Het ligt vol met prachtige bloemen en ik lees de linten en denk terug aan de mooie momenten die we samen hadden. Ineens besef ik dat ik hier al een uur zit en ik nodig weer naar huis moet gaan. Ik wil niet naar huis. Thuis is het leeg en koud zonder Dennis. Alles is anders. Op de plek waar zijn kist stond staat nu een lege stoel. Ik had hem zo graag nog heel lang bij me gehouden.

img_8611
De dagen die volgen ben ik elke dag bij het graf. Ik zie de bloemen langzaam verwelken en elke dag moet ik wel een paar bloemenstukken wegdoen omdat ze op zijn.
Als alle bloemen weg zijn en er alleen nog maar een lege plek overblijft, vind ik het ineens niet meer prettig. Ik vind er niet meer de rust die ik de afgelopen dagen voelde.

Altijd wel een reden om niet te gaan

Er gaan dagen voorbij en elke dag voel ik de verplichting om naar het graf te gaan. Toch is er elke dag wel een reden om niet te gaan.
Als er een week voorbij is kan ik er niet meer omheen. Ik moet naar het graf. Ik parkeer mijn auto en koop een parkeerkaartje voor een uur. Als ik bij het graf sta voel ik enorme onrust. Ik kan alleen maar denken aan de zaken die ik thuis nog moet regelen en de boodschappen die ik nog moet doen. Ik kijk op mijn horloge en zie dat er nog maar twee minuten zijn verstreken. Ik kan nu nog niet weggaan. Of wel? De parkeertijd is nog maar tien minuten verstreken en ik rij de parkeerplaats weer af.

Er gaan weken voorbij, maanden…

Er gaan maanden voorbij en elke week kom ik wel een keertje bij het graf. Elke keer ben ik er maar vijf minuten. Even een gieter met water over de mooie plaat, een handkusje en weer door. Wie doe ik hier eigenlijk een plezier mee? Ik besluit het plichtsgevoel even van me af te zetten en de eerstvolgende keer dat ik naar het graf ga is omdat ik er graag wil zijn. Er gaan weken voorbij, maanden…

Ik heb de kinderen naar school gebracht en heb vandaag even niets op de planning staan. Ineens voel ik enorm de behoefte om naar het graf te gaan. Het lentezonnetje schijnt en in plaats van koffie op het terras kies ik ervoor om naar het graf te gaan.

Wat voelt dit goed!

Zodra ik de poort binnenloop voel ik de rust over me heen komen. Alles staat in bloei en het zonnetje schijnt door de bomen over het pad naar ‘zijn’ plekje. Ik maak de plaat schoon, ga zitten, sluit mijn ogen en voel de zon op mijn huid. Mijn hand leg ik op de mooie foto’s en een warme gloed voel ik door mijn hele lijf. Voor het eerst sinds tijden voelt het zo goed om hier te zijn. In gedachte praat ik met Dennis. Ik vertel hem over de afgelopen maanden en voor het eerst voelt het even of we heel dicht bij elkaar zijn. Wat voelt dit goed! Ik kijk op mijn horloge en besef ineens dat ik al ruim een uur bij hem zit. Tijd om de kinderen weer van school te halen.

img_3295
Vanaf dat moment kom ik alleen nog maar bij het graf als ik dat echt wil. Niet omdat het moet of omdat het hoort. Soms gaan er maanden voorbij en soms kom ik er twee keer in de week. Maar ik kom er alleen als het echt goed voelt.

Dennis zou trots op me zijn. Hij deed nooit iets tegen zijn zin in of uit plichtsbesef. Hij handelde uit gevoel. En dat is precies wat ik nu ook doe.

Bedankt Dennis voor je wijze les!




  • 3

Leave a Reply

Your email address will not be published.