• Mail: info@veertienkusjes.nl

Wereld Kankerdag

719 539 Veertienkusjes

Het is vandaag Wereld Kankerdag. Een dag waarop we allemaal even stilstaan bij kanker. We herdenken onze dierbaren die er niet meer zijn en we branden een lichtje voor iedereen die te maken heeft met deze ziekte. Vandaag, 4 februari… Maar is dat zo? Nee! Ik denk er namelijk elke dag aan. Morgenochtend sta ik er weer mee op en volgende week ook, en volgende maand, en als de zomer begint en als de blaadjes van de bomen vallen. Mijn hele leven is bepaald door kanker.

4 februari, Wereld Kankerdag

Vandaag, Wereld Kankerdag, sta ik extra stil bij deze vreselijke ziekte. Er schieten verschillende dingen door mijn hoofd. Ik denk aan de eerste keer in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis, aan de laatste keer dat ik Dennis zijn warme hand kon vasthouden en hoe mijn buurman na een experimenteel traject weer helemaal kankervrij is.

Voor de mensen die werken in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis is kanker een dagelijkse bezigheid. Ze hebben dagelijks met deze ziekte te maken. Een loeizware taak.

“We hebben weer een mooie suite voor je”

We liepen het AvL in voor de tweede chemokuur. Daarvoor moest Dennis 6 dagen in het ziekenhuis blijven. Hij had weinig nodig. Geen boekjes dit keer, want het WK-voetbal was in volle gang en Dennis keek ernaar uit om alle wedstrijden te volgen. Toen we de afdeling op kwamen lopen, kwam de verpleegster gelijk op ons aflopen. ‘Hoi, Dennis! Is het weer zover? We hebben weer een mooie suite voor je geregeld, ontbijt en diner zijn inbegrepen.’ Ze gaf hem een dikke knipoog en liep voor ons uit naar een fijne eenpersoonskamer.

De verpleegkundigen in het AvL weten precies waar het om gaat. Ze kunnen je niet genezen, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat je verblijf tijdens de zware chemokuren zo aangenaam mogelijk is. En dat hebben ze absoluut gedaan. Geen dienblad met een een paar boterhammen en een bakje vla. Net voor de lunch steekt de kok even zijn hoofd om de hoek. Waar heb je vandaag zin in Dennis? Tosti, broodje gezond, filet American? De pantry ligt vol met toetjes, soep, ijsjes, verschillende koeken. En als het er niet ligt, dan gaan ze het voor je regelen.

Het is al naar genoeg

Naast medicijnen en chemo was er ook regelmatig tijd voor een goed gesprek. Dan kwam de verpleegster even bij ons zitten en konden we even onze zorgen kwijt. Geen haast en geen pieper die duizend keer afgaat. Even qualitytime. Het is al naar genoeg dat je daar ligt.

Isa en Stijn waren ook altijd welkom op de afdeling. Als ze wisten dat ze kwamen, dan lagen er al potloden en kleurplaten klaar in de kamer. Er was ook altijd een beker limonade met een koekje en als we weer naar huis gingen liepen ze de deur uit met een opgeblazen handschoen met een gezichtje erop getekend.


Ik had oppas geregeld en ging vanavond naar Dennis. We hadden verder geen visite gepland en hadden de avond voor onszelf. Zoals we vaak deden, schoof Dennis een stukje op en kwam ik naast hem liggen. Dan lagen we samen naar de tv te kijken met allebei één oortje in. De verpleger kwam binnen om weer een nieuwe chemozak aan te sluiten. Hij zag ons liggen en grapte: ‘Ik mis alleen nog de glazen wijn en de bitterballen’. We spraken wat met elkaar en toen hij weg wilde gaat vroeg hij om mijn telefoon. Ik keek hem even verbaasd aan. ‘Ik ga dit plaatje even voor jullie vastleggen’, zei hij. Hij maakte een foto. Hij wist hoe belangrijk die foto voor me zou worden. Voor mij was het op dat moment alleen maar een foto. Nu is het een hele dierbare herinnering.

Vandaag sta ik extra stil bij de verpleging van het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis die dagelijks met deze ziekte te maken hebben. Op Wereld Kankerdag denk ik terug aan deze mensen met een heel warm gevoel.




  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd