• Mail: info@veertienkusjes.nl

We gaan weer op vakantie!

800 600 Veertienkusjes

Terwijl ik op handen en voeten over de zolder loop op zoek naar de haringen van mijn tent, gaat de telefoon. ‘Het is gelukt Es, we hebben een camping!’. Iets te snel en te enthousiast spring ik op waardoor ik rollend over de zoldervloer beweeg met mijn handen op mijn achterhoofd. De pijn wordt echter verzacht door dit geweldige nieuws. We gaan op vakantie! Samen!

We gaan op vakantie!

Het jaar is nog maar net begonnen en op het schoolplein hoor ik de gesprekken over de vakanties alweer beginnen. Ik slaak een diepe zucht. Elk jaar weer hetzelfde. Waar gaan we dit jaar heen en vooral…. met wie.

Vorig jaar nam ik een impulsieve beslissing om een tent aan te schaffen en lastminute naar Frankrijk te rijden. Een fantastische vakantie werd het en ik was vastbesloten om vanaf nu ieder jaar met de tent op vakantie te gaan. De reis was inmiddels ook geen obstakel meer. Dat ging vorig jaar zo voorspoedig, dat ging me nu ook wel lukken.

“Ik kan dit!”

Hoewel ik niet meer alleen ben, besloten we dit jaar nog een keer alleen met onze kinderen op vakantie te gaan. Na mijn avontuur vorig jaar was ik vastbesloten naar Italië te gaan. Als kind ging ik vroeger altijd met mijn ouders naar Italië. Geweldige herinneringen heb ik daaraan. Dat wilde ik mijn kinderen ook meegeven. De prachtige meren, wandelen in de bergen, de gezellige italiaanse restaurantjes.

Ik begon mijn zoektocht op internet naar campings in Italië. Terwijl ik een paar leuke campings had gevonden sloeg de twijfel weer toe. Kan ik dit wel? Is het niet te ver? De plekken op de camping zijn minder groot. Moest ik toch maar weer naar Frankrijk? Ik kende de weg naar de Dordogne en het was een stuk minder ver dan Italië. Moest ik gewoon een camping uitzoeken in Nederland? Of de tent op zolder laten en gaan vliegen? Ik klapte de laptop dicht.

En de zoektocht begon weer opnieuw en opnieuw…

De vakantie bleef in mijn hoofd zitten en iedere avond voor het slapen lag ik te piekeren over wat ik nou moest doen. Ik miste de dosis zelfvertrouwen en lef van vorig jaar. Waarom lukte het mij niet om de stap te zetten?
De weken verstreken en de zomervakantie kwam steeds dichterbij. De campings die ik een paar weken geleden had uitgezocht bleken vol en iedere week begon ik weer opnieuw met mijn zoektocht.

“We doen het gewoon”

Nog geen vier weken voor de zomervakantie zaten we samen aan een wijntje op een terras. ‘Weet je al waar je naartoe gaat deze zomer?’, vroeg Remco. Met een sikkeneurig gezicht staarde ik in mijn glas. ‘Laten we het daar maar niet over hebben’, antwoordde ik. Verdrietig om het feit dat we niet samen op vakantie konden gaan en boos op mijzelf dat ik maar geen beslissing kon nemen. Remco keek me aan en zei: ‘Es, we moeten het gewoon doen! Ik wil dit avontuur wel samen aangaan. Laten we samen voor een vakantie gaan kijken’.
Die avond zaten we nog uren te praten over hoe onze gezamenlijke vakantie eruit moest komen te zien.

“We hebben een camping”

De zoektocht begon! We zochten avondenlang naar campings in Italië en Frankrijk. Het bleek een hele opgave. Een stacaravan en een kampeerplek in dezelfde periode op dezelfde camping. En dat slechts een paar weken voordat de zomervakantie ging beginnen. We hadden e-mailcontact met leuke campings en vulden heel wat reserveringsformulieren in op internet. Allemaal vol…

Terwijl ik op mijn zolder de kampeerspullen bij elkaar zocht, belde Remco: ‘Es, we hebben een camping!’.




  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd