• Mail: info@veertienkusjes.nl

Van juf naar lotgenoot

411 333 Veertienkusjes

Het is donker en koud buiten. De harde wind heeft plaatsgemaakt voor regen. Niet van die dikke druppels, maar van die druilerige regendruppels waardoor alles er triest uitziet. Ik rij op een verlaten bedrijventerrein en alleen de lantaarnpalen verlichten de straat. Doordat het licht op de straat schijnt zie ik hoeveel regen er valt. Eigenlijk hoort dit weer precies bij deze dag.
Ik parkeer mijn auto voor het uitvaartcentrum waar ik achteraan aansluit in een lange rij mensen die allemaal komen om Brenda te condoleren met het verlies van haar man.

Iedereen op het schoolplein kent Brenda. Als je haar ziet lopen heeft ze altijd een aantal kinderen om haar heen en krijg je automatisch een warm gevoel van haar verschijning. Dan zwaait ze uitbundig en lacht ze.

Gelukkig was daar juf Brenda

We hadden afscheid genomen van het kinderdagverblijf en Isa ging na de meivakantie alle dagen naar de kleuterklas. Omdat ik drie dagen werkte, regelden we dat Isa twee dagen in de week naar de Buitenschoolse Opvang kon. Dat was wel zo handig, want die hadden twee lokalen in de school. Isa had moeite met afscheid nemen en elke ochtend bij het wegbrengen moest de juf haar van me aftrekken en liet ik haar huilend achter. Vreselijk vond ik dat. En dan moest ze ook nog eens na school naar de BSO.

Gelukkig was daar Brenda. Brenda wist precies wat Isa nodig had en gaf haar net dat beetje speciale aandacht waardoor Isa met heel veel plezier naar de BSO ging. Het ophalen was ook altijd een feestje. Leuk om te zien was altijd dat Brenda alle aandacht had voor de kinderen. Ze knuffelden en hadden moeite met afscheid nemen van haar.

Isa gaat al een aantal jaren niet meer naar de BSO, maar Brenda blijft juf Brenda en nog steeds komt Brenda af en toe even het schoolplein opgelopen voor een praatje. EΓ©n mijn eerste en trouwe volgers van Veertienkusjes is Brenda en regelmatig vertelt ze me wat ze vond van een blog.

Van juf naar lotgenoot

Nu sta ik buiten in de regen in een lange rij te wachten om Brenda te condoleren. Haar man is plotseling overleden en naast die lieve betrokken juf is ze nu ook ineens een lotgenoot.

Ik teken het register en stap naar binnen. Als ik naar rechts kijk zie ik daar de kist met prachtige bloemen. Allemaal in rood en wit. Mijn adem stokt. Even denk ik aan de bloemenzee om de kist van Dennis. Ik voel de tranen in mijn ogen prikken. Ik haal even diep adem.

Er zijn nog zeker 20 mensen voor me. Ik zie Brenda staan samen met haar twee prachtige dochters. Ze staat er. Rug recht, en met open armen ontvangt ze alle mensen die haar condoleren. En weer krijg ik dat warme gevoel. Zelfs in deze situatie staat ze er en is ze zelfs in staat om mensen te troosten.

Als alle bloemen zijn uitgebloeid…

Ik denk even terug aan de uitvaart van Dennis. Na afloop stond ik er ook zo bij. Ik vond het vreselijk om iedereen zo verdrietig te zien en was meer bezig met troosten dan met mijn eigen verdriet. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het een overlevingsmechanisme is. Dat verdriet komt later. Als alle bloemen zijn uitgebloeid, iedereen weer naar zijn werk gaat en het β€˜normale’ leven weer doorgaat.

Ik besluit haar een knuffel te geven. Weinig woorden, want ze weet wel hoe erg ik het voor haar vind. Die knuffel zegt meer dan 1000 woorden.

Dan loop ik naar buiten, de regen in en laat ik mijn tranen lopen. Tranen om Brenda, om haar familie, maar ook tranen om Dennis en omdat het me weer terugbrengt naar dat gevoel. Het lijkt nog donkerder in de straat en er lijkt ook wel meer regen te vallen. De straat is leeg en het is stil. Het lijkt wel of het weer zich aanpast aan de situatie. Droevig.

Lieve Brenda, je bent een sterke vrouw. Je mag sterk zijn en er staan om iedereen te troosten. Als dat moment komt dat je even niet meer sterk bent, dat komt en dat mag er ook zijn, weet dan dat we er voor je zijn om jou te troosten.




  • 4
1 reactie

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd