• Mail: info@veertienkusjes.nl

Troostdoekje

800 600 Veertienkusjes

Vijf jaar geleden startte ik mijn eigen webwinkel “Sweetes”. Het begon met het maken van speenkoordjes en al snel breidde ik het assortiment uit met geboortevlaggen, labeldoekjes, boxkleden en niet veel later leverde ik luiertaarten aan bedrijven. Het liep als een speer. Avondenlang was ik vlaggen aan het knippen en zat ik tot diep in de nacht achter de naaimachine om al die kersverse moeders blij te maken met hun bestelde artikelen.
Dennis heeft me hierin altijd gestimuleerd, hoewel ik hem ook weleens hoorde mopperen als ik tijdens ons filmavondje tussendoor vlaggen aan het knippen was. Misschien kwam het wel omdat hij net zo was. Hij was gek op zijn werk. Ontzettend gedreven en loyaal. Zo zaten we avondenlang aan de tafel te werken. Dennis op zijn laptop en ik achter de naaimachine. Het was alles behalve saai!
Een paar maanden na zijn overlijden stopte ik met Sweetes. Ik was mijn grote motivator kwijt en moest steeds weer de moed verzamelen om aan een opdracht te beginnen. Het was tijd om te stoppen. Ik krijg nog steeds af en toe mailtjes van klanten die nu een tweede of derde kindje hebben gekregen en vragen of ze nog een geboorteslinger bij me kunnen bestellen. Toch besloot ik al die keren geen uitzondering te maken. Het is goed zo.

Een paar maanden na het overlijden van Dennis besloot ik toch nog iets met mijn creativiteit te gaan doen.

Als ik mijn kinderen naar bed breng ga ik altijd even bij ze liggen en kletsen we nog wat. De eerste maanden na het overlijden ging het dan vaak over Dennis. Ik vertelde ze verhalen over onze ontmoeting of vakanties toen we nog geen kinderen hadden. Mijn kinderen genoten van deze verhalen en nog steeds. Ze missen hun papa enorm. Beide hebben ze een prachtige foto in hun slaapkamer hangen waar ze met hun papa opstaan. Toch voelde ik dat ze meer nodig hadden. Ik kon ze troosten en knuffelen, maar ik kon hun verdriet niet wegnemen. Die avond besloot ik troostdoekjes te maken voor ze. Ik installeerde de naaimachine op tafel en dit keer pakte ik geen hippe stippen en sterrenstofjes, maar de lievelingsshirts van Dennis. Met enige twijfel zette ik er de schaar in. Poeh, dat was wel een dingetje hoor. Met tranen in mijn ogen keek ik naar twee rechthoekige gaten in zijn shirts. Hij sliep altijd in een wit t-shirt en met de strijkbout streek ik daar twee foto’s van Dennis op. Nog even een zacht knuffelstofje aan de achterkant en het eerste troostdoekje was geboren!

De volgende dag legde ik de troostdoekjes bij de kinderen op hun kussen voor het slapen gaan. Het avondritueel begon weer zoals gebruikelijk en ik bracht ze naar bed. Eerst Stijn. Hij liep zijn kamer in, keek naar zijn kussen en bleef even stil staan. Hij keek me met vragende ogen aan. Daarna pakte hij het doekje en drukte een dikke kus op het gezicht van Dennis. Met een glimlach van oor tot oor keek hij me aan. Missie geslaagd!

Ik bracht Isa naar bed. Ze zag het doekje liggen, pakte ‘m op en rook eraan. ‘Papa!!!’ Ze drukte het doekje tegen haar gezicht en liet een traan lopen. Daarna gaf ze me een dikke knuffel. ‘Dit wordt vanaf nu mijn lievelingsdoekje!’ Ik kon wel huilen van blijdschap.
Dit was verre mijn beste creatieve project!

Nu drie jaar verder gaan de doekjes nog steeds overal mee naartoe. Als ik voordat ik ga slapen nog even mijn hoofd om de hoek van de deur steek om naar ze te kijken zie ik regelmatig het doekje tegen hun neus aanliggen of vastgeklemd in hun handjes.

Ik kan hun verdriet en gemis niet wegnemen, maar met de geur van het doekje en de herinnering aan zijn lievelingsshirts kan ik ze een stukje troost bieden.

Like onze Facebookpagina en maak binnenkort kans op een gepersonaliseerd troostdoekje.

  • 2
2 reacties

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd