• Mail: info@veertienkusjes.nl

Parttime ziek

800 600 Veertienkusjes

Het griepvirus heeft weer toegeslagen en als alleenstaande moeder kun je slechts parttime ziek zijn. Toch voelde het dit keer anders…

Wie hield ik voor de gek?

Met een lading zakdoeken, neusspray, een warm vest en paar appels, een sinaasappel, paracetamol en kruidenthee vertrok ik naar mijn werk. Het was weer eens veel te warm op kantoor. Ik smeet mijn vest in de hoek en probeerde tussen het snotteren door wat klanten te bellen. Mijn hoofd was net een spons en ik kon maar moeilijk een serieus gesprek voeren.

Net toen ik me begon af te vragen hoe ik de dag moest doorkomen kwamen mijn collega’s binnen. Vergadering. Ook dat nog! Inmiddels had ik het ijskoud en kwam mijn vest toch nog goed van pas. De vergadering duurde maar een half uurtje, maar ik was al een keer of drie weggelopen om mijn neus te snuiten of even flink te niezen. Wie hield ik nou voor de gek? De enige plek waar ik nu moest zijn was mijn bed. Ik besloot naar huis te gaan.

Ik werd nooit ziek!

Isa en Stijn waren vanmorgen eindelijk weer fit genoeg om naar school te gaan. Tegen iedereen zei ik dat deze griep mij wel ging overslaan, maar toen ik vanmorgen wakker werd met een rauwe keel en een hoofd vol snot wist ik ook wel dat ik alleen mezelf voor de gek hield.

Een paar jaar geleden kon ik nog zeggen dat ik nooit ziek werd. Ik kon me de laatste keer dan niet eens herinneren. Griep sloeg mij altijd over. Ik werd wel verkouden en snotterde dan vrolijk met het gezin mee, maar echt ziek werd ik nooit. Ik was degene die iedereen voorzag van kopjes thee, warme kruiken, gebalsemde zakdoeken en kusjes.

Kusjes, knuffels en een heleboel liefde

Twee weken geleden begon Stijn op zondagavond te snotteren. Hij had de hele middag al op de bank gehangen met een kleedje. Ik kroop samen met hem onder het kleedje en legde mijn hand op zijn voorhoofd. Duidelijk koorts. Ik regelde een vrije dag en de hele dag kon ik hem vertroetelen. Hoe ik ook mijn best had gedaan, dinsdag was hij nog niet opgeknapt en stond oma daarom vroeg op de stoep om mijn taak over te nemen.

Stijn knapte op en twee dagen later kwam Isa met koorts uit school. Ach, ik zat toch al in mijn verzorgde rol en plakte daar nog een paar dagen aan vast. Isa had het behoorlijk te pakken en terwijl ik haar hete hoofdje tegen mijn borst aan had en haar kusjes gaf op haar voorhoofd, wist ik dat deze griep mij ook ging treffen. Toch week ik geen moment van haar zijde. Zondag knapte ze op. Maandagochtend kwam ze weer zingend naar beneden, ze maakte zich weer druk over de kleur van haar broek en maakte weer ruzie met haar broertje. Ja, ze waren allebei weer beter.

Dubbel pech: ik stond er alleen voor

Nu kwam ik snotterend uit mijn werk. Ik moest me nog even opladen voor de lunch. Als de kinderen naar school gaan kan ik mijn bed in. Even twee uurtjes voordat ik dan weer klaar moet zitten met limonade en koekjes. Een moeder kan niet zien zijn. Een alleenstaande moeder al helemaal niet! Dubbel pech dit keer, want Remco was er niet en mijn moeder belde ook dat ze ziek was.

Toch was er dit keer één verschil. Al die kusjes, kopjes thee en lieve woordjes kreeg ik nu terug. Ik mocht ziek zijn en de kinderen zorgden ontzettend goed voor me. Ze gingen zelf naar school en spraken niet af en met vriendjes en vriendinnetjes. Ze maakten hun eigen eten en drinken en brachten mij zoveel mogelijk kusjes en knuffels.

Ik kreeg terug wat ik altijd gaf

Ik voelde me alleen maar heel erg ziek dit keer. Geen verdriet, alle emoties van het gemis om Dennis, het alles alleen moeten doen kon ik achterwege laten dit keer. Ik voelde me niet alleen. De kinderen waren er voor me en voor het eerst kreeg ik terug wat ik altijd gaf.

En nu hoop ik heel lang geen griepvirus meer binnen te laten zodat ik over een tijdje weer kan zeggen: de laatste keer dat ik ziek was? Ik kan het me niet eens meer herinneren.




  • 3

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd