• Mail: info@veertienkusjes.nl

‘mijn’ Safe Haven

290 430 Veertienkusjes
Regelmatig keken we samen naar een goeie thriller of actiefilm. Tegenwoordig heb ik geen rust voor het kijken naar een film. Totdat ik de film Safe Haven ontdekte….

safe-haven

Dennis en ik keken regelmatig een film. Ook daarin hadden we weer dezelfde smaak. Een goeie thriller of actiefilm. Meestal stuurde Dennis mij al een whatsapp bericht ’s-middags met de titel van een film. ‘Filmpje kijken vanavond?’ Het gebeurde zelden dat we het niet eens werden over de soort film. Ik kon me vaak helemaal vinden in zijn keuze. Als we vroeg konden starten met een film keken we er gerust twee op een avond.

Ik kijk nu films in etappes

Nu heb ik de rust niet meer om voor een film te gaan zitten. Het voornemen is er wel regelmatig. Dan heb ik een film uitgezocht, maar tegen de tijd dat ik neer kan ploffen voor de film is het al zo laat dat ik na tien minuten in slaap val. Tegenwoordig kijk ik films in etappes. Iedere avond een half uur en met een beetje mazzel heb ik aan het einde van de week een film gezien.

Een goeie thriller of actiefilm is iets waar je echt voor moet gaan zitten. Je hoofd leeg en helemaal verdwijnen in de film. En dat kon ik altijd heel goed. Ik kon me zelfs zo verplaatsen in de film dat het bijna leek of ik in de huid van de hoofdrolspeler zat. Dat kan ik allang niet meer.

Tegenwoordig kies ik voor een ander genre. Een film die makkelijk wegkijkt en waarbij je tussendoor nog eens even wat anders kan doen en dan na tien minuten weer inschakelen zonder het gevoel te hebben iets belangrijks te hebben gemist. Nederlandse films zijn mijn favoriet. Als ik dan naar de keuken loop kom ik onderweg vaak nog allerlei andere klusjes tegen en tegen de tijd dat ik mijn drinken heb ingeschonken is de vaatwasser leeg, heb ik nog een mailtje beantwoord en de schoolspullen van de kinderen klaargelegd. Terwijl ik daar mee bezig ben luister ik de film verder en schakel ik tien minuten later in zonder iets gemist te hebben.

‘Mijn’ Safe Haven is geen film van 1,5 uur

Een tijdje geleden kwam ik de film ‘Safe Haven’ tegen. Voor het eerst in tijden heb ik ademloos naar deze film zitten kijken. Een man die na het overlijden van zijn vrouw opnieuw de liefde van zijn leven ontmoet. De eerste keer heb ik heel wat tranen gelaten. Zo graag wilde ik die man zijn! Na het verliezen van de liefde van je leven, opnieuw verliefd worden en je weer happy voelen, compleet en weer naar de toekomst kunnen kijken. Ik keek de film zeker nog een keer of tien. Ik kan er geen genoeg van krijgen en elke keer kijk ik ademloos in één keer de film uit. Steeds weer met een enorme brok in mijn keel.

Ik voel het verdriet van het gemis, de jaloezie dat zijn vrouw de tijd heeft gehad om prachtige brieven achter te laten, zelfs voor ‘haar’, de trots als hij naar haar kijkt terwijl ze een band opbouwt met zijn kinderen.

Afgelopen week zette ik de film weer aan. Dit keer keek ik met een ander gevoel. Wat voorheen bij het kijken van de film onbereikbaar en onhaalbaar leek, is nu werkelijkheid. Het kan dus echt. Ik keek met een gevoel van trots en blijdschap. Ik heb ‘mijn’ Safe Haven gevonden. Iemand die mij blij maakt, me laat stralen, mijn kinderen de aandacht geeft die ze verdienen en er voor me is als ik verdrietig ben om het gemis. ‘Mijn’ Safe Haven is geen film van 1,5 uur…. Stiekem hoop ik op een ‘never ending story’.

 




  • 1
1 reactie

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd