• Mail: info@veertienkusjes.nl

Mag ik je hulp vragen?

450 800 Veertienkusjes

De kinderen zet ik af bij het schoolplein, ik keer snel mijn auto en rij richting Castricum. Oppas is geregeld en vandaag kan ik het allemaal even loslaten. Onderweg check ik nog een paar keer of ik het adres wel goed heb ingevoerd in mijn navigatie en vooral of ik me niet heb vergist in de datum.

Schot in de roos

Het is rustig op de weg en ik heb alle stoplichten mee. De auto parkeer ik voor de deur en voor de laatste keer controleer ik de datum en begintijd. Over vijf minuten kan ik naar binnen. Ik begin nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden.

Een paar weken geleden zag ik een bericht voorbij komen van Stichting De Jonge Weduwe. Een workshop solo-ouderschap: hoe organiseer ik meer steun? De dagen die volgden kwam steeds het bericht voorbij en na de vijfde keer besloot ik me in te schrijven. Terwijl ik me inschrijf denk ik aan al die keren dat ik met een rood aangelopen hoofd door het huis hol om alles geregeld te krijgen. Dit zou weleens een schot in de roos kunnen zijn.

Wat als ik moet huilen?

Voordat ik naar binnen stap schieten er allerlei vragen door mijn hoofd. Moet ik niet een ‘verse’ weduwe zijn? Het is immers al bijna 5 jaar geleden dat Dennis overleed. ‘Heb ik niet gewoon al genoeg hulp van mensen om mij heen? Wat als ik moet huilen?’
Ik besluit al die gedachten maar even los te laten en stap naar binnen.

Ik stel mij voor en langzaam druppelen de lotgenoten binnen. Er ontstaat gelijk een gesprek en ik voel een band. We hebben hetzelfde meegemaakt en vragen als: ‘hoe lang is het geleden?’ en ‘waar is je man aan overleden’ voelen niet zwaar. Ik kan mijn verhaal doen zonder me druk te maken dat ik de ander verdrietig maak of dat het verhaal te heftig is. Heerlijk!

Ik mag om hulp vragen

Tijdens het voorstelrondje komt de vraag: ‘wanneer heb je voor het laatst om hulp gevraagd en hoe was dat?’. Ik zit hier goed! Geen twijfel over mogelijk. Vijf jaar is helemaal niet te lang geleden en ik zou veel meer om hulp moeten vragen. Ik besef dat ik hier heel erg op mijn plek zit.

De ochtend vliegt voorbij. Ik leer van de ervaringen van mijn lotgenoten en mijn hoofd zit vol met ideeën hoe ik het anders zou kunnen organiseren. Het meest waardevolle van deze ochtend is wel de herkenning en het besef dat ik nog steeds om hulp mag vragen.

In de auto blijf ik nog een tijdje voor me uit staren. Mijn hoofd zit vol. Ik voel zoveel! Ik ben blij, opgelucht, verdrietig en dankbaar.

Maar eerst bel ik mijn moeder

Ik ga om hulp vragen! In kleine stapjes en niet gelijk groot denken. De rest komt vanzelf. Terwijl ik de straat uitrij bel ik mijn moeder. Niet om te vertellen hoe mijn ochtend was en wat ik heb geleerd. Dat komt later wel…

‘Mam, ik ben zo ontzettend blij me je. Wat je voor me doet en hebt gedaan in de afgelopen jaren. Ik ben je zo dankbaar! Ik hoef je namelijk niet iedere week opnieuw om hulp te vragen. Elke week mag ik een avondje iets voor mezelf doen. Je bent er gewoon. Iedere week. Je weet hoe moeilijk ik het vind om hulp te vragen. Bedankt mam!’




  • 5
1 reactie

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd