• Mail: info@veertienkusjes.nl

Keuzestress

800 800 Veertienkusjes

Keuzes maken is nooit mijn sterkste kant geweest. Zo kon ik altijd uren voor mijn kast staan als we naar een feestje gingen. Broek of rok, trui of blouse. Ik kon in een half uur wel drie keer die broek weer uittrekken en verruilen voor een rok om dan aan het einde van de rit te kiezen voor een jurk.

De supermarkt in zonder briefje is ook een absolute no-go. Dan doe ik er twee uur over en sta ik bij alles te twijfelen. Ik heb het wel eens gedaan hoor, maar absoluut geen succes. Dan bedenk ik andijvie te gaan eten en net als ik alles in de kar heb liggen loop ik langs de rijst en kan ik ineens enorme trek hebben in nasi. Hup, alles weer uit de kar en op zoek naar de ingrediënten voor de rijst. Schiet natuurlijk niet op! Tegenwoordig verzin ik thuis wat we gaan eten en ga ik dan pas op pad. Heel effectief!

Nu ik weer alleen ben is het helemaal een drama met het maken van keuzes. Vreselijk!

Zo heb ik al tien verschillende vakantieplannen op de plank liggen. Dan bedenk ik me naar Tenerife te gaan met de kids. De hele avond ben ik dan bezig met zoeken naar een geschikt hotel, waar ik natuurlijk ook geen keuze in kan maken. Met als resultaat dat ik aan het einde van de avond nog steeds niet heb geboekt en ik de volgende dag wakker word met het idee om naar Florida te gaan. Ik praat eens met wat mensen, vervolg mijn zoektocht op internet en een paar uur later beslis ik toch dat het te ver is met kinderen van 7 en 10. Van de baan! Italië, dat gaat ‘m worden. Mijn favoriete vakantieland. Ik word al helemaal enthousiast bij het idee. We waren er al meerdere keren geweest. We hebben het daar altijd zo leuk gehad! Weer een avond op internet. Ik zocht een leuke camping uit en belde een vriendin. ‘Weet je wat ik ga doen?’ Ze was inmiddels gewend dat ik haar iedere avond met een nieuw plan belde. ‘Italië, de camping waar we met Dennis ook twee keer zijn geweest!’ Mijn vriendin was minder enthousiast. ‘Es, zou je dat wel doen. Voor het eerst zo’n eind rijden alleen met de kinderen en dan ook nog eens naar een plek waar zoveel herinneringen zijn’. Hmmm, daar had ik weer niet over nagedacht. En weer wijzigde mijn plannen. De volgende ochtend was ik op internet aan het zoeken naar een mooie tent. Ik ga kamperen! Ik weet alleen nog niet waar. Ik vertelde het aan iedereen en kreeg alleen maar enthousiaste reacties. Eindelijk, de keuze was gemaakt. Gelijk handelen dan maar voordat ik me weer bedenk. Nog geen twee dagen later had ik alles in huis. Een tent met alle toebehoren. Geweldig!

Gisteren ging ik de schoolfoto’s van de kinderen bestellen. Vroeger was dat heel simpel. Je kreeg gewoon een blad met pasfoto’s die je kon bestellen. Keuze was er niet. Nu krijg je per kind 4 verschillende foto’s en heb je ook nog 2 foto’s waar ze samen op staan. En als je dan eindelijk gekozen hebt welke foto het gaat worden, krijg je allerlei pakketten voorgeschoteld. Een klusje van tien minuten werd al gauw twee uur. Ik had al wel tien keer mijn winkelwagentje verwisseld. Ik kwam er niet uit! Ze waren ook allemaal even leuk! Toen ik na twee uur nog geen keuze had kunnen maken, was ik het zat. Ik gooide alles in mijn winkelmandje en bestelde zoveel mogelijk afmetingen. Zo, daar kan geen twijfel meer over bestaan!

Schoolfotos

Dennis en ik gingen regelmatig samen winkelen. Hij was altijd heel duidelijk in wat hij mooi vond en wat niet. Ik kocht maar zelden iets wat hij niet mooi vond. En als ik dat wel deed, had ik vaak achteraf wel weer spijt, want dan bleek het me toch niet zo mooi te staan als ik dacht. Hij had nou eenmaal een goeie smaak.
De eerste maanden na zijn overlijden, kocht ik niets voor mezelf. Niet dat ik niet in de winkels kwam. Nee, ik kon gewoon niet kiezen. Dan stond ik in de paskamer met vier broeken vragend te kijken naar de verkoopsters, die natuurlijk alle vier even leuk vond in de hoop dat ik ze allemaal zou afrekenen. Meestal liep ik de deur uit met kleding voor de kinderen. Ik was een drama. Ik was uren kwijt aan winkelen, maar kwam altijd met lege handen thuis. Dat moest anders.
Dat vier jaar later de weegschaal doorsloeg naar de andere kant was ook niet helemaal de bedoeling. Mijn kast puilt uit en ik kom de stad zelden uit zonder volle tassen. En als ik niet kan kiezen…. neem ik alles gewoon mee. Geen keuzestress meer, maar financieel niet de meest handige oplossing. Voordeel is dan wel dat er niemand thuis zit die mij op de vingers kan tikken.

Een mooie afsluiting zou zijn dat ik tegenwoordig veel beter ben geworden in het maken van keuzes. De werkelijkheid? Ik ben een drama!!! Ik kan nooit kiezen en zal altijd blijven twijfelen, maar ik doe mijn best. Zal dat ooit nog veranderen?




  • 0

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd