• Mail: info@veertienkusjes.nl

Het is ook nooit goed!

800 800 Veertienkusjes

Ik gooi er maar eens een cliché in. De eerste dagen na het overlijden wordt je geleefd. Het is echt waar, want je weet werkelijk van voren niet dat je van achteren leeft. En hoewel ik wist dat het ging gebeuren zakte de wereld onder mijn voeten vandaan. Ik leefde eigenlijk maar half. Ik stond op, bracht de kinderen naar school, maakte eten en ging weer naar bed. Tussendoor zakte ik soms letterlijk door mijn knieën bij de gedachte dat ik dit niet had gedroomd, maar dit werkelijkheid was. En nog maar te zwijgen van de keren dat ik boven de wc hing, omdat het idee me letterlijk misselijk maakte.

Na verloop van tijd begon ik weer een beetje in het hier en nu te leven. Ik probeerde er wat van te maken. Ontzettend lieve vrienden en familie om me heen die regelmatig langskwamen om me een avondje te vergezellen. Met als gevolg dat ik elke avond te laat naar bed ging, teveel wijn dronk en moe was van de gesprekken. Mensen die ik slechts kende van school, kinderdagverblijf of sportschool boden aan om eens gezellig een avondje langs te komen. Na 10 avonden op een rij zat ik wederom met een wijntje een gezellig praatje te houden met iemand die ik eigenlijk helemaal niet kende. Weer veel te laat en aangeschoten dook ik mijn bed in. Voordeel was wel dat ik vaak zo moe was dat ik gelijk in slaap viel zonder me te beseffen dat ik alleen in dat veel te grote bed lag.

Uiteindelijk gingen die ‘vage’ kennissen naar huis met het idee dat ze mij een plezier deden en had ik juist het gevoel dat ik hun een plezier deed. Dit moest anders, besloot ik na de zoveelste keer.
Een aantal avonden in de week besloot ik voor mezelf te kiezen, maar na twee uur alleen op de bank met mijn kopje thee en de afstandsbediening miste ik een volwassen gesprek toch wel enorm. 
Eigenlijk wilde ik gewoon iemand naast me op de bank die samen met mij naar een film keek of die er gewoon even was. Zonder te praten, zonder naar me te kijken met medelijden… er gewoon even zijn. 
Kortom, het is ook nooit goed!

Inmiddels kan ik weer genieten van de avonden alleen. Kijken naar een tv-programma zonder overleg. Gewoon kijken naar wat ik leuk vind. Naar bed gaan wanneer ik dat wil en ik vind het leuk als mijn vriendinnen een avondje langskomen voor een goed gesprek of een film samen. Tuurlijk heb ik er af en toe nog weleens de balen van om alleen te zijn….
Het is namelijk nooit goed! Nu niet, nooit niet…. Maar het went.

  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd