• Mail: info@veertienkusjes.nl

Het leven lijkt één groot feest!

800 533 Veertienkusjes

20160406_0301

Vrijdag leerde ik nieuwe mensen kennen. Een vriendin had ze vooraf over mij verteld en uiteraard kwam het woord weduwe in dat beeld ook voorbij. Dat lijkt tegenwoordig standaard in het rijtje voor te komen. Een beetje hetzelfde als het zijn van vrouw. Esther, vrouw, 36 jaar, moeder, weduwe… Zoiets. Maar, ik snap het. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan. En je hebt dan natuurlijk gelijk een bepaald beeld bij iemand die weduwe is. Echter, denk ik niet helemaal dat ik in dat vooraf gecreëerde plaatje pas.

Ik reed richting Zandvoort door de dikke regendruppels en kwam aan met strakblauwe lucht in een heerlijk zonnetje. Ik hou toch zo van de kust. Terwijl het overal bewolkt en dreigend was, scheen het zonnetje boven Zandvoort. The best place to be! En dat bleek. We zaten in een heerlijke tuin, grote loungebank, heerlijke hapjes en drankjes en nog veel leuker: super gezelschap!!! Er werd gelachen, gekletst, ik had me geen leukere avond kunnen wensen.

Na een paar uur kwam het gesprek dan toch even op mijn leven als weduwe. Mijn kampeerplannen, mijn website, mannen en mijn laatste date. Ook kwamen lastige onderwerpen even aan bod. De momenten dat ik na een leuke avond alleen thuiskom en mijn nachtelijke huilbuien. Hoewel ik ook vertelde over hoe moeilijk het soms is liet ik blijkbaar weer eens die indruk achter die ik meestal achterlaat, maar die zó niet klopt!

‘Jeetje, wat ben jij sterk! Hoe jij in het leven staat… knap hoor!’ En daar ging ik weer… Waarom liet ik nou niets eens een keertje zien hoe ik er echt in sta. Altijd maar dat hoofd omhoog en schouders naar achteren. Lachen en vertellen dat er ook nog zoveel leuke dingen zijn. Waarom gooi ik mijn handen niets eens een keertje omhoog en zeg ik niet: ‘Het is zo zwaar! En het leven is lang niet zo leuk meer. Ik kan het ook gewoon niet allemaal alleen’. Nee, in plaats daarvan moet ik alles maar alleen doen, geen hulp nodig en zoek ik altijd de moeilijke situaties op. En als iemand me dan eens een keer hulp aanbiedt, dan sla ik het af. Waarom? Waarom doe ik dat toch altijd?

De laatste twee jaar voor het overlijden van Dennis moest ik mijn schouders er wel onder zetten en doorgaan. Er was geen keuze. We moesten vechten en alles aangrijpen. Instorten was geen optie. Verre van. Ik voelde me ook heel sterk en onze positiviteit heeft ons wel heel ver gebracht. Deze instelling zette ik door na het overlijden van Dennis. Ik had zolang al op deze manier geleefd en ik wist dat ik me daarmee staande hield.

Natuurlijk wist mijn omgeving ook wel dat ik het eerste jaar alleen maar mijn best deed om overeind te blijven en dat ik het wel heel zwaar had. Maar nu, bijna vier jaar later doe ik nog steeds of ik het allemaal wel red, zet ik nog steeds mijn schouders eronder en houd ik mijn hoofd omhoog. En inmiddels is dat ook het beeld dat iedereen van mij heeft. ‘Die Esther, redt het allemaal wel. Die is sterk genoeg’. Het lijkt wel of ik niet meer anders kan. Het gaat zo automatisch. Als iemand vraagt hoe het met me gaat is het een soort van automatisme. Hoofd omhoog, grote glimlach opzetten en over leuke dingen vertellen. Hoppa!

Ik ben helemaal niet zo sterk en ik sta helemaal niet zo positief in het leven. Het is veel, zo veel om allemaal alleen te moeten doen. Ik heb stapels administratie liggen, ik moet nog rekeningen van een jaar oud declareren bij de zorgverzekeraar, ik heb nog een snelheidsboete liggen van mijn laatste wintersportvakantie (dubbele bedrag nu….), ik moet iedereen nog uitnodigen voor de verjaardag van de jongste (is al over een week!) en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik zou nu zo graag mijn armen uitstrekken en zeggen: ‘ben er voor me, ik heb het zooooo nodig!’ Ik kan het niet…….
De komende tijd ga ik dat masker maar eens proberen van mijn gezicht af te beitelen. Dus, schrik niet als ik ineens toch om hulp vraag of je vertel dat het allemaal zwaar klote is in plaats van die glimlach die je gewend bent.



  • 1
6 reacties

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd