• Mail: info@veertienkusjes.nl

Het is uit

800 800 Veertienkusjes

Zachtjes sluit ik de deur. Dit was het dan. Ik plof op de bank en vanuit mijn ooghoek zie ik hem wegrijden. De laatste keer de straat uit. Ik kan alleen maar voor me uit staren. Mijn tranen zijn op. Ik heb de afgelopen tijd al zoveel gehuild.

Het is uit. Het is over. Mijn relatie met Remco is verleden tijd. Ik ben weer alleen.

Zo vaak alleen…

Na een vakantie waarin we duidelijk twee aparte gezinnen waren, ruzies tussen de kinderen moesten sussen en elkaar niet meer konden vinden, was het vlammetje uit. Het zat er niet meer in. Remco koos er steeds vaker voor om thuis te blijven en ik begon steeds meer te wennen aan het alleen zijn. Regelmatig vroeg ik me af: ‘Is dit het nou?’. Ik viel huilend in slaap en voelde me vreselijk alleen.

Na de vakantie besloten we een time-out in te stellen. Geen contact en even los komen van elkaar. Dat voelde totaal niet goed voor mij. Waarom zou je los van elkaar moeten komen als je nog zoveel van iemand houdt? Ik miste de berichtjes in de ochtend en na een drukke dag op mijn werk wilde ik bellen. Even zijn stem horen en van me af kletsen. Het kon niet en ik moest me enorm inhouden. Dat lukte niet altijd.

Zijn liefde was niet groot genoeg

Twee maanden na onze vakantie en onze kinderen hadden elkaar niet meer gezien. Ook wij hadden elkaar niet vaak meer gezien. Geen avondjes sauna, geen etentjes en een lege plek naast me in bed.

Ik moest voor mezelf kiezen. Remco is een hele lieve man, ik kan ontzettend met hem lachen, we hebben zoveel dezelfde interesses, maar soms is dat niet genoeg en is er meer voor nodig. Liefde bijvoorbeeld. Als die niet groot genoeg is ga je het niet redden samen. En het is niet makkelijk. Allebei een rugzak, kinderen die niet op één lijn liggen, mijn hart die ook nog steeds voor Dennis klopt, zijn ex die nog volop aanwezig is. Waren we nog maar 16 jaar! Helaas, dat zijn we niet en we moeten het doen met alle externe factoren die meespelen.

Was je maar niet doodgegaan

Ik ben boos, verdrietig en opgelucht tegelijk. Tegelijk met het verdriet om Remco komt het verdriet om Dennis weer naar boven. Hij had gewoon niet dood moeten gaan! Dan waren we nog helemaal happy en gelukkig samen. Dan had ik niet in deze situatie gezeten. Hadden de kinderen gewoon nog een papa waar ze mee konden stoeien en kon ik elke nacht in zijn armen in slaap vallen.

 




  • 13
4 reacties

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd