• Mail: info@veertienkusjes.nl

Een dagje kantoor

750 723 Veertienkusjes

Ik zit op een traptrede en mijn voeten bungelen onder de trap heen en weer. Voor mij staat een oude telefoon, een kapot toetsenbord, een schrift en een pen.

“Met de secretaresse van de Koningin. U wilt een afspraak maken?”

Driftig tik ik op mijn toetsenbord en schrijf ik wat nummertjes op een blaadje.

Kantoortje spelen

Ik ben 8 jaar oud en iedere middag na schooltijd installeer ik mijzelf op de trap om secretaressetje te spelen.
Een beroepskeuzetest is nooit nodig geweest. Dit was mijn droombaan. Zonder twijfel!

Alleen maar oog voor het kantoor

Als klein meisje mocht ik weleens mee naar mijn vaders werk. Mijn vader werkt bij Martinair. Mee om naar de vliegtuigen te kijken. Wie wil dat nou niet? Nou, die vliegtuigen konden me geen moer schelen. Ik ging mee voor de secretaresse. Die vliegtuigen liep ik voorbij, regelrecht op de kantoren af. Terwijl mijn vader ons alles vertelde over de vliegtuigen en ons de indrukwekkende wielen en motoren liet zien, had ik alleen maar oog voor de kantoren. Met een schuin oog zag ik de secretaresse achter haar bureau zitten. Ze was druk aan het typen en haalde met gemak 350 aanslagen per minuut. ‘Wow, dat wil ik ook!’, dacht ik.

Hoe de jongens naar de vliegtuigen keken, keek ik naar de secretaresse.

Juffrouw kantoor

Vandaag neem ik mijn kinderen mee naar mijn werk. Geen spectaculaire bezienswaardigheden, maar een typisch kantoor. Een bureau met alles erop en eraan. Voor Stijn neem ik een iPad mee en daarmee komt hij het uur wel door.

Isa heeft de avond van tevoren haar ‘kantoor’-kleding al klaargelegd. Ze heeft al bedacht hoe ze haar haren wil doen en in de gang staat haar rugtas al klaar met spullen die ze mee wil nemen.

Was ik maar zo geordend. Ik ren meestal de deur uit met een halve boterham in mijn mond, mijn schoenveters nog los en in mijn tas gooi ik snel nog even mijn mascara die ik vaak om 16.00 uur nog niet heb opgedaan.

Zoals verwacht installeert Stijn zich met de iPad aan de vergadertafel. Het uur dat volgt vergeet ik zelfs dat hij er is. Het hele kantoorgebeuren kan hem gestolen worden. Hij gaat liever met opa mee om naar de vliegtuigen te kijken.

Isa daarentegen kijkt haar ogen uit. Ze doorzoekt mijn bureaulade en bekijkt met bewondering al mijn kantoorspullen. ‘Mam, je hebt Stabilo’s!!!’ Toen ik mijn headset opzette zag ik haar met grote ogen naar me kijken. Ik haalde allerlei mapjes met formulieren tevoorschijn en belde een klant waar ze bij was. Ik zag de glinstering in haar ogen. Dezelfde glinstering die ik had toen ik naar de secretaresse op mijn vaders werk keek.

Toen we haar nog even aan het werk zette met het sorteren van de vaktechnische stukken, voelde ze zich helemaal ‘juffrouw kantoor’.

‘Mam, ik weet wat ik later wil worden. Ik wil jouw baan overnemen als ik groot ben. Hoef ik dan niet te solliciteren?’. ‘Kind, jij bent bij deze al aangenomen’, zeg ik met een glimlach.

Later als je groot bent

We gaan elke dag naar ons werk en alles is zo vanzelfsprekend. Vandaag zal ik de glinstering in de ogen van een meisje van 12 die ‘mijn kantoor’ en ‘mijn werkplek’ als paradijs ziet. Ik hoop dat ze net als ik die passie vasthoudt en gaat doen wat de het allerliefste wil doen later.




  • 4

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd