• Mail: info@veertienkusjes.nl

Een avondje uit. Makkelijker gezegd, dan gedaan

800 533 Veertienkusjes

Een berichtje in de groepsapp. Met een aantal meiden proberen we een avond in te plannen om wat te drinken met elkaar. Je kent het wel. Zo’n avond waarbij alle mannen over de tong gaan, er net teveel wijntjes worden gedronken en het net iets te laat wordt. Ik heb er zin in!

“Ik kan morgen wel”

Er verschijnen drie data in mijn scherm. Ik pak mijn agenda erbij en omdat ik toch elke avond thuis moet zijn voor de kinderen lukt het mij meestal wel om wat in te plannen. Ik geef mijn beschikbaarheid door en het regelen van oppas komt later wel. Helemaal handig zou het zijn als het bij mij thuis zou kunnen.

Het volgende bericht in mijn scherm: “Ik kan niet. Mijn man is die avond al weg. Een dag later kan wel, dan kan manlief bij de kids blijven”.
Ik voel een knoop in mijn maag en voel me boos worden. Waarom toch altijd? Ik ben al ruim vijf jaar gewend aan de situatie en steeds weer maakt het me boos. En mijn vriendinnen kunnen er toch niets aan doen dat zij wel een man thuis hebben?

Ik wil spontaan zijn

Ik wil ook kunnen zeggen dat ik Dennis wel vraag om thuis te zijn. Heerlijk! Geen schuldgevoel, geen oppas, geen babyfoon en geen tijd mee. Vrijheid!!!

“Dan kunnen we lekker de kroeg in!”

Als we de datum hebben geprikt komt een volgend bericht. Spontaan, enthousiast en leuk: “Meiden, zullen we dan in de stad afspreken? Dan kunnen we lekker de kroeg in”. Allemaal enthousiaste reacties. Mijn reactie blijft uit… Ik zit met tranen in mijn ogen naar mijn telefoonscherm te staren. En ik snap het ook nog. Ik hou ook van spontane acties en toen Dennis er nog was plande ik ook leuke avondjes. Als iemand op woensdag wilde afspreken, was mijn antwoord ook altijd: “Dat is Dennis zijn sportavond, sorry”.

Op dit soort momenten heb ik een hekel aan mijn situatie. Ik haat het! Ik besluit af te haken.

Kan ik niets leuks meer doen?

Niet veel later een volgend bericht uit een andere groep. “Meiden, kan de volgende afspraak bij mij? Anders zijn de kids alleen”. Anders zijn de kids alleen?, denk ik. Mijn kids zijn toch ook alleen? Weer die boosheid om mijn situatie. Weer die confrontatie met het feit dat ik er alleen voor sta. En weer heb ik de behoefte om de handdoek in de ring te gooien. Gewoon maar niet te gaan.

Mijn vriendinnen kan ik het niet kwalijk nemen. Zij proberen het ook alleen maar goed te regelen voor man en kinderen. Ik smijt mijn agenda op de grond en schreeuw zo hard als ik kan: “Kan ik dan helemaal niets leuks meer doen?”

Alles is weer geregeld

Een half uur later pak ik mijn agenda van de grond en bel ik wat mensen om mij heen. Ik regel oppas voor beide afspraken. Ik laat me niet kisten! Ik ben dan wel weduwe, maar dat betekent niet dat ik niets leuks meer kan doen. Geregeld! Ik ga uit!

Net als alles geregeld is, komt er een mailtje binnen van school. Door ziekte van de juf worden de kinderen naar huis gestuurd. Morgen geen school. Precies als ik alle oppas rond heb en weer in een positieve flow zit, komt er weer iets bovenop. Mijn tranen zijn op. Met rode vlekken in mijn nek en trillende handen kijk ik naar mijn scherm. Wie moet ik nu weer vragen? Ik klap mijn laptop dicht, trek mijn hardloopkleding aan en ga rennen.

Dit varkentje wassen we later wel. Nu is het even klaar!




  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd