• Mail: info@veertienkusjes.nl

Deze vakantie moest de kers op de taart worden – deel 2

800 600 Veertienkusjes
Zijn laatste wens was nog een keer met zijn gezin op vakantie. En dat deden. We boekten een fantastische vakantie naar Griekenland. Helaas startte de vakantie al met de nodige opstakels (blog: Deze vakantie moest de kers op de taart worden). We kwamen aan op Kos. Hoe dat verder ging lees je hieronder.

img_8225

Spaghetti!!!

We liepen de eetzaal in. Stijn bij Dennis op schoot, die toch maar had besloten om in de rolstoel naar de eetzaal te gaan. De reis had toch een hoop energie gekost. Isa liep naast de rolstoel en hield zijn hand stevig vast. De kinderen keken hun ogen uit. Grote tafels die vol stonden met lekker eten. Stijn zag vanuit zijn ooghoek de spaghetti en voor hem was het buffet daarmee zoiezo al geslaagd. Ik was meer bezig met de mensen om ons heen. Allemaal vrolijke vakantiegangers. De een nog bruiner dan de ander. Ik zag verschillende mensen onze kant op kijken. Ik werd er heel onzeker van. Waarom keken ze nou zo? Was het dan zo gek dat Dennis in een rolstoel zat? Dat iedereen op dat moment heel duidelijk kon zien dat Dennis kanker had, was mij totaal vreemd. Ik was namelijk met Dennis op vakantie en niet met een kankerpatiรซnt. Ik zag hem helemaal niet zo.

Mijn buik rommelde, maar ik moest nog even geduld hebben

We namen plaats aan een mooie ronde tafel in het hoekje van de eetzaal. Wel redelijk dichtbij het buffet zodat Dennis niet zover hoefde te lopen. Terwijl hij een wijntje voor me bestelde liep ik met de kinderen langs het buffet. Voor Stijn was het niet zo moeilijk. Een groot bord met spaghetti en hij was tevreden. Isa leek duidelijk op mij en kon weer eens niet kiezen. Bang dat ze verderop iets lekkerders tegen zou komen.

Ik zette de kinderen aan de tafel en Dennis hielp Stijn met het snijden van zijn spaghetti. Ik liep vervolgens met het volgende bord eten door de zaal. Dit keer voor Dennis. Inmiddels was het al vrij laat en werd mijn geduld behoorlijk op de proef gesteld. Ik hoorde mijn buik al rommelen bij het zien van al dat lekkere eten. Nog even en dan kon ik voor de derde keer mijn ronde doen en dan voor mijzelf.

Eindelijk konden we eten. Stijn had inmiddels de helft van zijn spaghetti op en genoot er duidelijk van. De spaghettislierten vond ik terug in zijn haar.

img_8230

Hij keek me met angstige ogen aan

Dennis nam een paar happen, maar ik zag aan hem dat het eten hem niet smaakte. Ik stelde voor om iets anders voor hem te halen. Terwijl hij nog een hap wilde proberen keek hij me ineens met angstige ogen aan. โ€˜Es, ik moet overgeven!โ€™. Ik keek snel om mij heen, maar zag zo snel niets wat hij op zijn schoot kon houden. Ik twijfelde geen moment, gaf Isa de taak om goed op haar broertje te letten en rende met Dennis in de rolstoel zo snel mogelijk de zaal uit op zoek naar het toilet.

Het was ineens doodstil

Het was even of alles in slowmotion ging. Ik wilde zo snel mogelijk het toilet bereiken, maar het voelde alsof mijn voeten vastgeplakt zaten aan de grond. In de zaal waren alle ogen op ons gericht. Er werd niet meer gegeten en ik hoorde geen bestek meer tegen elkaar of tegen het aan bord tikken, er werd niet meer gesproken en de kok stopte ook plots met flamberen. Het was ineens doodstil.

Terwijl ik Dennis hielp op het toilet was een lief echtpaar bij onze kinderen gaan zitten die inmiddels ook wat paniek voelde. Ze zaten daar helemaal alleen en hadden geen idee wat er gaande was. Het lukte ze aardig om de kinderen af te leiden en terwijl wij weer de zaal inliepen, zaten de kinderen aan het toetje.

We bedankten het echtpaar en verlieten met zโ€™n vieren de eetzaal. Ik had ineens geen honger meer.

Vanaf dat moment at Dennis niets meer. Hoe het verder afliep vertel ik je in de volgende blog.




  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd