• Mail: info@veertienkusjes.nl

De wachtkamer

800 550 Veertienkusjes

Ik zit in de wachtkamer. Leuk ingericht, mooie stoelen, hippe kleuren op de muur, grote hoge tafel met de nieuwste tijdschriften. Zelfs een tv-scherm aan de muur. Niets ontbreekt er aan om hier een uurtje door te komen totdat de oudste klaar is met haar therapie. Er hangt altijd een beetje een bijzondere sfeer in de wachtkamer. Welke wachtkamer dan ook. Iedereen die binnenkomt wordt van top tot teen bekeken en er wordt een beeld gevormd. Ook ik doe daar aan mee. Er komt een mevrouw binnen met haar dochter. Ze gaan in een hoek zitten en de dochter kruipt in elkaar. Ze heeft donkere kleding aan, warme kleding terwijl het hier minstens 25 graden is. Dan ga je toch nadenken… En iedereen met mij. De mevrouw die aan haar breiwerkje zit kijkt ook af en toe even op van haar werkje en je ziet haar denken.

Terwijl ik hier zit denk ik terug aan de wachtkamer van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Veel te vaak heb ik daar gezeten en steeds met een ander gevoel, hoewel het hoofdzakelijk spanning was.

De eerste keer dat we van de parkeerplaats naar het AvL liepen waren we doodnerveus. Wat gaat er allemaal gebeuren, hoe ziet de arts eruit, het ziekenhuis… Er gaat zoveel door je heen. Je weet dat iedereen in het AvL op een bepaalde manier met kanker te maken heeft. In de wachtkamer probeerde ik bij iedereen te bedenken wat ze zouden kunnen hebben. Bij sommige heel duidelijk wanneer een deel van het gezicht mist of een arm of been. Bij anderen weer helemaal niet. Daar zie je niets aan. Vandaag waren het over het algemeen mensen boven de 50. Wij waren daardoor een bezienswaardigheid. Ik voelde iedereen naar ons kijken. Ergens moest ik er ook wel een beetje om lachen, want als deze mensen hetzelfde deden als ik en probeerden te raden waarvoor we hier waren, dan zou niemand het raden.

De nieuwste tijdschriften lagen op de tafels. VT-wonen, Linda, 101 woonidee. Helemaal mijn ding! Toch keek ik er niet naar om. Ik had even zitten bladeren, maar zelfs plaatjes kijken was teveel. Ik nam helemaal niets in mij op. Zat ik weleens te klagen dat er bij de huisarts tijdschriften liggen van 3 jaar oud, nu begreep ik dat het helemaal niets uitmaakte.

In de verte hoorde ik een hoop gerammel en gerinkel. De man tegenover me zei gelijk: ‘oh lekker! koffie!’ Hij was hier duidelijk vaker geweest want nog geen minuut later kwam het karretje koffie de hoek om. Op de kar stond koffie, heet water, raak limonade en verschillende soorten soep. Er was suiker, melk en ieder kopje koffie werd met liefde ingeschonken en geserveerd. De koffie was niet te drinken, maar de manier waarop de koffiejuffrouw je even belangrijk liet voelen en je vertroetelde maakte de koffie overheerlijk. Ze zal in de 70 zijn geweest, misschien wel in de 80. Duidelijk helemaal in haar element. Een wollen grijze rok, een rood gilet en haren gewassen met zilvershampoo. Alleen haar schoenen…. die pasten niet helemaal in het plaatje. Ze droeg namelijk de meest hippe Uggs die je maar kunt vinden. Dennis zag het ook en meteen verdween de spanning en zaten we allebei te proesten van het lachen terwijl we onze koffie opdronken. De keren daarna probeerden we allebei ongezien een foto te maken van deze mevrouw met haar hippe Uggs. Dit moest op Twitter! Helaas is ons dat nooit gelukt.

We raakten gewend aan de wachtkamer van het AvL. Het is een fijn ziekenhuis en hoewel de spanning soms heel hoog was, voelden we ons wel op ons gemak.

Dennis had een vervroegde PET-scan gehad. Hij voelde zich niet lekker en het gevoel dat het niet goed zat was duidelijk aanwezig. Vandaag kregen we de uitslag van de scan. We reden de parkeergarage in en terwijl wij aan het zoeken waren naar een plekje werd een kist het ziekenhuis uitgetild en een rouwauto ingetild. Pfff, die kwam wel even binnen. Ik moest huilen. Ik kon er niets aan doen, maar zag voor me dat Dennis in die kist zou liggen. Nooit wetende dat het ooit werkelijkheid zou worden.

Waren we vorige keer nog één van de jongsten. Nu waren we met onze 33 en 35 jaar bijna de oudsten. Tegenover ons zat een 18-jarige jongen in een rolstoel. Hij had totaal geen kleur in zijn gezicht en geen grammetje vet meer aan zijn lichaam. Hij was kaal van de chemo en op zijn schoot lag een spuugbakje. Verderop zat een meisje van in de 20 met haar ouders. Haar ouders keken verdrietig en het meisje had een doek om haar hoofd gebonden. Waarschijnlijk was ook zij haar haren kwijt geraakt van de chemo. Mijn maag keerde om. Dit wilde ik helemaal niet zien! Dit ging toch niet met Dennis gebeuren? Ik kon er niet aan denken.

De spanning liep op. Inmiddels wisten we hoe de arts eruit zag en steeds als we een deur open hoorden gaan zaten we paraat. Onze arts had een natuurlijke grijns op zijn gezicht. Daardoor had je altijd het idee dat het nooit erg zou kunnen zijn. Toch wel… Een beetje verwarrend is het wel als je iemand tegenover je hebt die altijd een glimlach heeft. We zagen de arts heen en weer lopen, druk bellend. Af en toe keek hij even onze kant op tijdens het bellen. Dit ging duidelijk over Dennis. Hij knikte naar ons waarmee hij wilde zeggen: ‘Ik weet dat jullie al een half uur langer wachten dan gebruikelijk… nog even geduld’. Er zat niets anders op dan wachten. De spanning zat zo hoog dat ik amper nog kon slikken. Dennis zat een beetje op Twitter te kijken, maar van zijn gezicht was de spanning af te lezen. Waarschijnlijk nam hij geen letter in zich op. Wat zou er door hem heengaan?

Eindelijk werden we geroepen. Met een glimlach riep hij ons naar binnen. Dit kon toch nooit slecht nieuws betekenen?

Dennis, Esther…. ik heb heel slechts nieuws voor jullie. Er is een tumor gevonden op je lever die zo groot is dat we helemaal niets meer voor je kunnen doen. Dennis, het spijt me, maar je hebt niet lang meer te leven…….
BAM!

…………………………..

  • 1
1 reactie
  • Sascha
    beantwoord

    Die momenten dat er een stoomwals nog even over je heenrijdt terwijl je al naar bodem onder andere voeten zoekt . De spanning in je lijf , de trilling in je benen en test van je lichaam . Verschrikkelijke momenten waarop je nog niet echt beseft wat er net is gezegd , maar al te goed weet wat koken gaat .

    Nog intenser genieten , elkaar liefhebben , aankijken , huilen en delen tot je niet meer kunt …

    Knap dat je het zo mooi , zo gedetailleerd , met humor maar met een verschrikkelijke pijn hebt kunnen opschrijven Es. Ik ben trots op je , maar voel en deel je pijn !

    Dikke knuffel

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd