• Mail: info@veertienkusjes.nl

De tekening met een verhaal

800 600 Veertienkusjes

Terwijl Isa nog lang en breed met haar vriendinnen staat te kletsen bij de kapstok, komt Stijn wild zwaaiend met zijn tekeningen naar buiten. Er gaat geen dag voorbij dat hij niet een tekening of een werkje mee naar huis neemt. Een gebruikelijke dag dus. Ik sta nog wat te kletsen met een andere moeder als hij de tekening in mijn handen drukt. Isa is inmiddels ook naar buiten gekomen.

‘Wat heb je vandaag voor moois gemaakt?’

Al lopend naar de auto kijk ik naar de tekening en vraag aan Stijn: ‘Wat heb je vandaag voor moois gemaakt man?’. Trots vertelt hij wat hij heeft gemaakt.

“De kist van papa die we hebben beschilderd met mooie tekeningen en een rood hart. Ik sta met Isa en opa Otto bij de kist van papa. Ik heb opa Willem, tante Mariska en ome Arjan ook getekend. Daarboven de auto waar papa in lag toen we hem naar de begraafplaats gingen brengen. De mevrouw liep voor de auto door de straat en toen ging het regenen”

‘Hij weet het nog precies’

‘Mooi he mam?’ Ik krijg geen woord uit mijn keel en mijn ogen vullen zich met tranen. ‘Prachtig jongen!’ Ik weet even niet zo goed wat ik verder moet zeggen. In stilte vervolg ik mijn weg naar de auto. In de auto kijk ik door mijn tranen nog eens goed naar de tekening.

Stijn was drie jaar oud toen Dennis overleed. Ik merk dat hij er steeds minder over praat en een tijdje terug dacht ik zelfs dat hij het misschien niet echt meer kon herinneren. Ik zeg ook vaak tegen mensen: ‘hij was ook nog zo jong…’

Door deze tekening besef ik dat dat zeker niet het geval is. Hij weet nog precies hoe het ging. Hij heeft alles precies getekend zoals het was.

De tekening krijgt een mooi plekje

Ik wrijf Stijn over zijn been en zeg hem dat ik de tekening een mooi plekje geef. Dan begint hij te vertellen dat ze in de klas een liedje mochten uitzoeken. Ze hadden het liedje ‘dit pakt niemand ons meer af’ uitgezocht van Kim Lian van der Meij. Hij vertelt dat hij er verdrietig van werd. Daarna mocht hij gaan tekenen. Door het tekenen was hij niet meer zo verdrietig.

Hij kijkt in mijn gezicht en die traan kan ik toch niet helemaal verbergen. ‘Maar, nu ben ik weer blij hoor mam!’

Thuis krijgt de tekening een mooie plek. Bedankt voor deze wijze les Stijn.

 




  • 2

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd