• Mail: info@veertienkusjes.nl

Dankbaar dat je in ons leven was

800 533 Veertienkusjes

Trouwdag, geboortedag en vaderdag. Dat is gewoon te veel in één week. Ieder jaar weer levert dat dagen van tevoren onverklaarbare huilbuien op, driftbuien van de kinderen en slapeloze nachten.

Slechts één huilbui

Het eerste obstakel had ik achter de rug. Mijn trouwdag leverde mij welgeteld één huilbui op, maar dat kwam misschien ook wel omdat ik op één van de mooiste stranden van Ibiza zat. Dat maakt een hoop goed.

De twee dagen die volgden gingen mij ook verbazingwekkend goed af. Zou het dan echt zo zijn dat het elk jaar een stukje makkelijker wordt?

Een ‘normale’ dag

Vanmorgen bracht ik de kinderen naar school en ging ik naar mijn werk. Eigenlijk zoals ik dat altijd doe. Ook de kinderen waren opvallend mak vanmorgen. Tijdens het ontbijt spraken we heel even over Dennis. We stelden de vraag of we elkaar zouden feliciteren of was dat gek als iemand er niet meer is? We kwamen tot de conclusie dat het allemaal mag.

En daar gingen we. Naar school en naar het werk. Alsof het een hele ‘normale’ dag was.

Ieder jaar weer een andere invulling. Twee jaar geleden huurden we een bootje en namen we picknickspullen mee. In het park zaten we vervolgens nog uren op een kleedje met z’n drietjes te praten over Dennis en alle andere ‘gewone’ dingen.

Vorig jaar gingen we niet naar het werk en naar school, maar dronken we koffie bij het graf. Die middag kwam visite langs en alles bij elkaar maakte het een bijzondere dag. Niet een dag zoals andere dagen.

Ik ga geen feest vieren!

Het is ieder jaar weer aftasten wat de behoeften van de kinderen zijn. Voorzichtig probeerde ik vanmiddag wat ideeën op te gooien. “Koffie met gebak in zijn favoriete restaurant? Nee? Naar het graf? Nee? Weet je wat? We halen een lekker gebakje en houden thuis een modeshow met de kleding van papa! Nee?” Stijn kijkt me boos aan. “Ik ga geen feest vieren! Het is geen feest! Ik wil geen gebak, ik wil helemaal niets!” Demonstratief zet hij de tv iets harder en draait zich om naar de tv. Ik geef een kus op zijn wang en zeg dat ik trots op hem ben dat hij zo goed aangeeft dat hij niets wil en dat niets doen ook goed is.

Isa stelt voor om een bos mooie rode rozen te halen. “Bij dat kraampje vlakbij de Primark. En als we daar dan toch zijn, dan kunnen we gelijk dat leuke spijkerjasje kopen toch?” Ze kijkt me met van die puppy ogen aan. Na het eten gaan we dan samen naar het graf. “Goed idee, Isa”, lach ik.

Net na het eten gaat de deurbel. Isa doet open en komt enthousiast weer de kamer in. “Mam, mag ik nog even naar het Cruyffcourt?” “En ons bezoeken aan het graf dan?”, vraag ik. “Doen we een andere keer mam” en voordat ik iets kan zeggen springt ze achterop de fiets en zie ik ze de straat uitrijden.

Wat wil ik eigenlijk?

Als ze allebei op bed liggen zet ik de rozen in een vaas op het aanrecht. Ik plof op de bank en voel de tranen prikken. Ik heb geluisterd naar de behoeften van de kinderen, maar ben compleet voorbij gegaan aan mijn eigen behoeften.

Wat had ik graag even bij het graf gestaan. Even zitten op de rand en voelen. Voelen hoe erg ik Dennis mis, maar ook voelen hoe dankbaar ik ben voor de jaren dat hij in mijn leven was. Het is zes jaar geleden en meer dan ooit voel ik de behoefte om deze dag te huilen, te praten, te voelen en dankbaar te zijn.

De rest van de avond laat ik de tranen gaan en kruip ik in de hoek van de bank met een grote doos tissues.

Nu vaderdag nog…



  • 1
1 reactie

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd