• Mail: info@veertienkusjes.nl

Alkmaars ontzet – licht in de straten, donker in mijn hart

600 800 Veertienkusjes
Op 7 oktober, de avond voor het Alkmaars ontzet, lopen alle kinderen van groep 3 en 4 van de Alkmaarse scholen de lampionnenoptocht door de stad. Vier jaar geleden was dit het eerste uitstapje na het overlijden van Dennis. Nu ook weer bezorgde het blije gezicht van Stijn met zijn verlichte lampion me een traan op mijn wang.

alkmaars-ontzet

Op 8 oktober wordt in Alkmaar jaarlijks de bevrijding van de Spaanse bezetting in 1573 gevierd. Alkmaars ontzet wordt ieder jaar groots gevierd. Scholen zijn gesloten die dag en in de stad zijn er allerlei activiteiten voor jong en oud georganiseerd. De festiviteiten beginnen op 7 oktober in de avond met een lampionnenoptocht door de binnenstad. Alle groepen 3 en 4 van de Alkmaarse scholen lopen onder begeleiding van dansers en drumbands door de straten van de binnenstad met hun lampionnetjes.

Ik had er zin in. Ik kon wel een verzetje gebruiken.

7 oktober 2012, Dennis was nog geen maand overleden. Isa kwam trots met haar zelfgemaakte lampion thuis en een invulbriefje. Ik zette mijn handtekening zonder te weten waar ik eigenlijk voor tekende. De dag voor de lampionnenoptocht drong het pas echt tot me door wat er ging gebeuren. Ik kon wel een verzetje gebruiken en had er wel zin in. Toen ik enthousiast mijn moeder belde of ze zin had om mee te gaan, twijfelde ze geen moment. Natuurlijk had ze dit allang in haar agenda staan.

Met Stijn in de wandelwagen en een stuiterende Isa liepen we de stad in. Verzamelen gebeurde net voor het plein in Alkmaar. De juffen stonden al klaar met hesjes en reservelampjes. Isa vond gelijk haar vriendinnen en wij stonden aan de kant te wachten tot we compleet waren. Er verschenen steeds meer klasgenootjes. Bijna allemaal met zowel hun moeder als hun vader. Ik bekeek het van een afstandje en voelde me steeds ongelukkiger worden.

Hij zou zo trots geweest zijn!

Alle kinderen waren compleet en alle scholen verzamelden in de vakken op het plein. Het hele plein vulde zich met kinderen met hun prachtige lampionnen. Het werd langzaam donker en het hele plein werd verlicht. Ik stond aan de zijkant. Het begon koud te worden. Het was een heldere avond en de eerste sterren verschenen aan de hemel. Dennis zijn vest hield me warm. Ik ritste het vest helemaal dicht en een vleug van zijn favoriete luchtje kwam voorbij. Toen was het klaar. Ik barste in tranen uit. Daar stond mijn lieve kleine meisje met haar lampion onder een prachtige sterrenhemel en haar vader was er niet om dit met ons mee te maken. Hij zou zo trots geweest zijn!

Hij kijkt mee….

Dit jaar liep Stijn voor de laatste keer mee met de lampionnenoptocht. Zoals ieder jaar overviel het verdriet me weer. Ik moet altijd weer denken aan het eerste jaar zonder Dennis. Het was dan ook het eerste uitstapje dat ik maakte na zijn overlijden. Nu, vier jaar later, stond ik weer met een knoop in mijn maag naar de kinderen en hun lampionnen te kijken. Stijn had er zo’n zin in. Hij stond in de menigte en zwaaide enthousiast toen de drumband begon te lopen en ze er achteraan mochten.

alkmaars-ontzet1
Isa en ik besluiten het er even van te nemen en strijken neer in een restaurant aan het Waagplein voor een drankje. Terwijl ik nog even naar buiten kijk naar de laatste kinderen die het Waagplein verlaten hoor ik Kane met ‘Love over healing’ uit de speakers komen. Isa kijkt me verschrikt aan. ‘Mam, hoor je dat?’ In plaats van tranen verschijnt er een grote glimlach. Hij kijkt mee…. Op dat moment komen de kinderen met de lampionnen weer het plein op gelopen.




  • 1

Laat een reactie achter

Je email zal niet worden gepubliceerd